Ο Αλέκος Συσσοβίτης άνοιξε την καρδιά του στην εκπομπή «Στούντιο 4», σε μια από τις πιο ουσιαστικές και ανθρώπινες τηλεοπτικές στιγμές. Ο ηθοποιός, με αφορμή τη συμμετοχή του στη σειρά «Από ήλιο σε ήλιο», μίλησε για εμπειρίες που τον διαμόρφωσαν από πολύ μικρή ηλικία, αλλά και για τη στάση ζωής που τον κράτησε όρθιο.
Τα δύσκολα παιδικά χρόνια
Ο ίδιος περιέγραψε με ειλικρίνεια τις απαιτητικές συνθήκες που βίωσε ως παιδί, εξηγώντας πώς η ανάγκη να σταθεί δυνατός τον οδήγησε να υιοθετήσει μια βαθιά αισιόδοξη στάση.
«Επειδή από πολύ μικρός έπρεπε να αντέξω στα δύσκολα, για να αντέξω στα δύσκολα έπρεπε να έχω μία θετική σκέψη. 12 χρονών με πήρε ο πατέρας μου στην οικοδομή. Πώς ένα παιδί μπορεί το καλοκαίρι να πηγαίνει να δουλεύει στην οικοδομή, να χαλάει το σώμα του, τα χέρια του… αν δεν έχει μία θετική σκέψη; Αντέχω, μπορώ. Άρα, για να πεις ότι μπορώ, εκτιμάς ότι είμαι καλά και υγιής. Όταν έμπαινα στα νοσοκομεία και έβλεπα 8 χρονών παιδιά να είναι καθηλωμένα με καρκίνο και να ’ναι αμίλητα και να κοιτάνε το τίποτα. Πώς είναι δυνατόν να μην εκτιμήσω εγώ ότι περπατάω στο δρόμο και είμαι τυχερός που υπάρχω;».
«Όταν έβλεπα τον πόνο των ανθρώπων από πολύ μικρή ηλικία και τον ένιωθα και εγώ πάνω μου, όταν τα πράγματα δυσκόλευαν έπρεπε να ’χω μια θετική σκέψη. Και η πιο θετική σκέψη είναι να εκτιμήσουμε το τώρα. Το ότι είμαστε στα πόδια μας. Δεν το θυμόμαστε εύκολα αυτό».
Το «τώρα», ο χρόνος και η φροντίδα της ψυχής
Ο ηθοποιός στάθηκε ιδιαίτερα στην ανάγκη να ζούμε το παρόν, εξηγώντας πως πολλές φορές οι άνθρωποι εγκλωβίζονται στο παρελθόν και φοβούνται το μέλλον.
Βασικά το ξεχνάμε όταν είμαστε εγκλωβισμένοι στο χθες. Όταν μας αρέσει το νέο αλλά δεν δεχόμαστε την πάροδο του παλιού. Δηλαδή έχουμε μία τάση να μη θέλουμε να τελειώνουν τα πράγματα. Είμαστε νοσταλγικοί, είμαστε γραπωμένοι απ’ το χρόνο, απ’ το χθες, γιατί φοβόμαστε φυσικά το θάνατο και το αύριο. Δεν θέλουμε να νιώθουμε το τέλος. Αλλά απ’ την άλλη μεριά χαιρόμαστε πολύ το νέο. Αν δεν τελειώσει όμως κάτι, δεν μπορεί να ξεκινήσει κάτι καινούργιο. Οπότε πολλές φορές αυτή είναι η μεγαλύτερή μας παγίδα».
Κλείνοντας, αναφέρθηκε στη σημασία της εσωτερικής ισορροπίας και της φροντίδας του εαυτού, τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά: «Επειδή ήταν τόσο σημαντικά αυτά που συνέβαιναν μέσα στο σπίτι, στον ψυχολογικό παράγοντα, μου δώσανε ένα μάθημα από πολύ μικρή ηλικία. Οπότε εξ ανάγκης έπρεπε να φροντίζω την ψυχή μου. Όχι μόνο την εικόνα μου, αλλά και το μέσα μου. Αν υπάρχει πρόβλημα έξω, καταλάβαινα ότι μάλλον υπάρχει πρόβλημα και μέσα. Και έψαχνα να δώσω μία θεραπεία στο μέσα μου. Καλό είναι να μην αποποιούμαστε την εικόνα μας, είναι μεγάλο δώρο η εικόνα μας. Γιατί όχι; Αν μπορούμε να ’μαστε και ωραίοι, αλλά και ωραίοι ψυχικά, γιατί όχι;».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
