Σε μια ιδιαίτερα ουσιαστική και συναισθηματικά φορτισμένη συνέντευξη στην εκπομπή «Καλύτερα δε γίνεται», ο Αλέκος Συσσοβίτης μίλησε για το βάθος που απαιτεί η υποκριτική, αλλά και για τις προσωπικές εμπειρίες που διαμόρφωσαν τον ψυχισμό του.
Στην ερώτηση πώς μπόρεσε να αποτυπώσει τον θρήνο του πατέρα που έχασε το παιδί του στη σειρά Porto Leone, χωρίς ο ίδιος να έχει αποκτήσει παιδιά απάντησε;
«Πρέπει να έχει κανείς ένα παρελθόν, να έχει κάποιες εμπειρίες για να τις καταθέσει. Αν πάει προκατειλημμένος να παίξει με ένα βαθύ συναίσθημα, δεν θα μπορέσει να παίξει στη σκηνή. Εγώ έπρεπε να κουβαλάω κάτι από πριν και να είμαι παρών στο τώρα».
Θυμήθηκε, μάλιστα, μια εικόνα που τον σημάδεψε βαθιά, όταν έφυγε από τη ζωή ο πατέρας του:
«Όταν ο πατέρας μου πέθανε, ο θείος μου πάνω από τον τάφο του πατέρα μου σπάραξε. Ένας βράχος, ένας άνθρωπος τον οποίο δεν τον σταματούσε τίποτα, ένας βαρύς οικοδόμος κατέρρευσε. Εμένα αυτή η εικόνα ήταν από τις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής μου. Είναι πολύ ευαίσθητες αυτές οι στιγμές. Μπορεί να μην έχω παιδί, αλλά σε αυτόν τον ρόλο τόλμησα να μπω στην ψυχολογία του πατέρα μου αν τυχόν έχανε εμένα».
Οι σχέσεις με τους γονείς του και οι αντιφάσεις της αγάπης
Ο ίδιος περιέγραψε τη σχέση του με τους γονείς του ως έντονη και πολυεπίπεδη:
«Η σχέση μου με τους δικούς μου γονείς ήταν τρομερή. Ήταν αμφίσημη. Υπήρχαν έντονες στιγμές, μεγάλη αγάπη, μεγάλες συγκρούσεις. Υπήρχαν αυτά που χαρακτηρίζουν τον άνθρωπο εν γένει… ζωή. Και η ζωή δεν έχει μόνο μία διάσταση. Δεν έχει μόνο καλοσύνη. Έχει και κακοσύνη, έχει αγάπη, έχει και μίσος».
Αναφερόμενος στη συναισθηματική εξάρτηση που ένιωθε από τη μητέρα του, εξήγησε:
«Επειδή με αγαπούσε πολύ, επειδή είχε μια παθολογική αγάπη και συναισθηματική εξάρτηση από εμένα και όταν δεν ήταν καλά ζητούσε τη δική μου βοήθεια, αυτό δημιουργούσε μια αίσθηση άμυνας. Θέλεις να δώσεις, αλλά αν ο άλλος ζητάει πολλά υπάρχει ένας φυσικός μηχανισμός που αντιστέκεσαι, γιατί θέλεις να απογαλακτιστείς. Γι’ αυτό λέμε ότι αυτόν που αγαπάμε πολύ μπορεί να τον μισήσουμε πολύ και δεν είναι κακό — αυτή είναι η φύση μας».
«Ο πατέρας μου ήταν ένας σιωπηλός άνθρωπος. Πέθανε από καρκίνο μικρός, πράγμα που σημαίνει ότι τα κατάπινε κι αυτό τον έστειλε στον τάφο. Δεν είχαμε συγκρούσεις. Με χαστούκισε μια φορά και έβαλε τα κλάματα — ένας Ηπειρώτης οικοδόμος, θηρίο, έβαλε τα κλάματα».
«Η σχέση με τη μητέρα μου είχε πάρα πολλή ένταση, πολλή αγάπη. Δεν την ξεπερνάω με τίποτα. Ήταν ένα μεγάλο μάθημα ζωής. Με δίδαξε ποιοι είμαστε, να αποδεχτούμε τη σκοτεινή μας πλευρά».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
