Κάποια τραγούδια της Eurovision που τα θυμάσαι επειδή κέρδισαν. Υπάρχουν άλλα που τα θυμάσαι για το θέαμα, για το φόρεμα, για τη σκηνή, για το αποτέλεσμα. Και υπάρχουν και κάποια, πολύ λιγότερα, που τα θυμάσαι από τις πρώτες νότες.
Το «Lane moje» του Željko Joksimović που εκπροσώπησε τη Σερβία και το Μαυροβούνιο, ανήκει σε αυτή τη μικρή, ξεχωριστή κατηγορία. Δεν χρειάζεται να ακουστεί ολόκληρο. Αρκεί εκείνη η εισαγωγή, η σχεδόν μυσταγωγική, για να ξυπνήσει αμέσως μια ανάμνηση από την Eurovision του 2004. Μια εποχή που ο διαγωνισμός είχε ακόμη μια αθωότητα, μια τηλεοπτική προσμονή, ένα βράδυ που το ζούσες σχεδόν οικογενειακά.
Η εισαγωγή που πάγωνε τον χρόνο
Το «Lane moje» δεν ξεκινούσε σαν ακόμη ένα διαγωνιστικό τραγούδι. Έμπαινε αργά, σχεδόν τελετουργικά, με έναν ήχο που έμοιαζε να έρχεται από κάπου πολύ παλιά. Βαλκανικός, μελαγχολικός, καθαρός, φορτισμένος.
Η φωνή του Željko ερχόταν μετά σαν συνέχεια αυτής της ατμόσφαιρας. Χωρίς υπερβολή, χωρίς ανάγκη να αποδείξει κάτι. Το τραγούδι είχε ήδη κερδίσει χώρο πριν καν κορυφωθεί. Είχε αυτή τη σπάνια ικανότητα να σε κάνει να σωπάσεις, να παρακολουθήσεις, να μπεις μέσα στη μελωδία του και αυτό ακριβώς ήταν το μυστικό της επιτυχίας που το έφτασε στη 2η θέση με 263 βαθμούς, πίσω από τη Ruslana και το Wild Dances της Ουκρανίας.
Η Ελλάδα το αγάπησε σαν δικό της
Στην Ελλάδα, το «Lane moje» αγαπήθηκε ιδιαίτερα. Ίσως γιατί ο ήχος του δεν μας ήταν ξένος. Είχε κάτι από Βαλκάνια, κάτι από παλιά μεσογειακή μελαγχολία, κάτι από εκείνο το συναίσθημα που δεν χρειάζεται μετάφραση για να περάσει.
Δεν καταλαβαίναμε όλοι τους στίχους, αλλά καταλαβαίναμε το βάρος τους. Καταλαβαίναμε την απώλεια, τον πόνο, την τρυφερότητα, την εσωτερική ένταση. Το τραγούδι μιλούσε σε μια γλώσσα που η Ελλάδα πάντα αναγνωρίζει: τη γλώσσα της μελωδίας που πονάει όμορφα.
Η παρουσία του Željko στη σκηνή είχε μια αρχοντιά. Δεν πάλευε να εντυπωσιάσει με φωνές, φώτα ή σκηνοθετικά κόλπα. Στάθηκε εκεί και άφησε το τραγούδι να κάνει τη δουλειά. Και την έκανε.
Πέρασαν τα χρόνια, άλλαξαν οι Eurovision, άλλαξαν τα γούστα, άλλαξε και ο τρόπος που βλέπουμε τον διαγωνισμό. Κι όμως, το «Lane moje» παραμένει μια από τις συμμετοχές που επιστρέφουν ξανά και ξανά στις αναμνήσεις των fans.
Για πολλούς, είναι από τα τραγούδια που θα μπορούσαν να έχουν κερδίσει. Για άλλους, είναι ήδη νικητής στη μνήμη. Γιατί κάποια κομμάτια δεν χρειάζονται τρόπαιο για να μείνουν. Μένουν επειδή σημάδεψαν μια στιγμή.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Eurovision: Πόσο πήγε το… «μαλλί»; Τα ποσά που πλήρωσαν οι χώρες για τη συμμετοχή τους
