Μια διαφορετική, πιο προσωπική πλευρά του μοιράστηκε ο Άγγελος Παπαδημητρίου μέσα από την παρουσία του στην εκπομπή Πρωίαν σε είδον, με την Τζένη Μελιτά και τον Φώτη Σεργουλόπουλο. Ο δημοφιλής καλλιτέχνης γύρισε πίσω στον χρόνο και μίλησε για τα παιδικά του χρόνια, τις εικόνες που τον σημάδεψαν, αλλά και το κλίμα μέσα στο οποίο μεγάλωσε.
Με λόγο απλό αλλά ουσιαστικό, περιέγραψε μια παιδική ηλικία γεμάτη αγάπη και αποδοχή, χωρίς εντάσεις και συγκρούσεις, κάτι που –όπως φάνηκε– καθόρισε και τη στάση του απέναντι στη ζωή.
«Δεν υπήρξα ποτέ χίπης γιατί δεν είχα που να κάνω πόλεμο. Είχα τόσο εξαιρετικούς γονείς, Τα παιδιά έκαναν επανάσταση εναντίον των γονιών τους, εγώ που να κάνω; Που ‘χα δυο αγγέλους. Δυο γονείς, όχι μόνο καλλονούς αλλά και στην ψυχή ήταν καλλονοί. Που να επαναστατήσω; Έτσι τη ζωή την αποδέχθηκα χωρίς καμία αντίρρηση».
Ο ίδιος στάθηκε και σε ένα θέμα που απασχολεί έντονα τη σύγχρονη κοινωνία, ξεκαθαρίζοντας πως δεν έχει προσωπική εμπειρία από αυτό.
«Τη λέξη μπούλινγκ δεν την ξέρω, δεν την έχω ζήσει ποτέ. Δεν ξέρω γιατί, ήμουν ένα παιδί καλό. Και στον στρατό, μα έλεγα “κάντε μου μια φορά μπούλινγκ να δω πως είναι”. Πάντοτε δηλαδή με έβλεπαν και λίγο οπισθοχωρούσαν».
Όπως εξήγησε, η αγάπη που βίωσε στο σπίτι του λειτουργούσε σαν «ασπίδα» και εκτός οικογένειας.
«Τα πράγματα ήταν πολύ ευχάριστα και με πολλή αγάπη μέσα στο σπίτι. Βγαίνοντας έξω, στην κοινωνία, ήταν ακόμα καλύτερα. Αφού έλεγα “μα δεν θα μου κάνουν μπούλινγκ μία φορά;” ακούγοντας για το μπούλινγκ, που γίνεται και είναι μια πραγματικότητα. Εμένα με ακολουθούσε μία τύχη, θα έλεγα, η οποία απέκλειε το μπούλινγκ».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Άγγελος Παπαδημητρίου: «Στο Fort Boyard κρυβόμουν σπίτι μου, αισθανόμουν ότι ρεζιλεύτηκα»
