Τον Αντώνη Καφετζόπουλο φιλοξένησε ο Ρένος Χαραλαμπίδης στην εκπομπή «Με τον Ρένο» στο ONE, το βράδυ της Δευτέρας 16 Φεβρουαρίου.
Ο αγαπημένος ηθοποιός προχώρησε σε μια εξομολογητική συζήτηση, μιλώντας για τα παιδικά του χρόνια στην Κωνσταντινούπολη, τη μετακόμιση της οικογένειάς του στην Αθήνα, αλλά και τη στάση του απέναντι στη θρησκεία.
Αναφερόμενος στην περίοδο που η οικογένειά του εγκατέλειψε την Κωνσταντινούπολη, περιέγραψε πώς βίωσε ο ίδιος τη μετάβαση, τονίζοντας πως, παρά τον πόνο που ένιωθαν οι δικοί του άνθρωποι, εκείνος την αντιμετώπισε διαφορετικά.
Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά: «Στα 10-12 πριν φύγουμε από την Κωνσταντινούπολη κακήν κακώς είδα μια ταινία με ροκάδες και ήθελα αυτό το πράγμα να πάω προς τη Δύση. Ενώ για την οικογένεια μου ήταν ένα δράμα ξεριζωμού, η μετακόμιση στην Ελλάδα ήταν προσφυγιά, για μένα ήταν χαρά γιατί θα φύγουμε από την ανατολή και θα πάμε στη Δύση, ή έτσι νόμιζα… Σε ορισμένα πράγματα η Κωνσταντινούπολη ήταν πιο δυτική και πιο πολυπολιτισμική κοινωνία από την Αθήνα. Ήταν και μεγαλούπολη, η Αθήνα όταν ήρθα μου φάνηκε κωμόπολη».
Στη συνέχεια, έκανε αναφορά στο κλίμα φόβου που επικρατούσε για τους Έλληνες στην Τουρκία μετά τα Σεπτεμβριανά, περιγράφοντας την καθημερινότητα εκείνης της περιόδου: «Μετά τα Σεπτεμβριανά του 1955 στην Τουρκία φοβόσουν ότι μπορείς να πέσεις θύμα βίας. Υπήρχε λεκτική βία, μιλούσαμε ψιθυριστά Ελληνικά, σου πέταγε κάποιος “πατριώτη μίλα τούρκικα”».
Ο Αντώνης Καφετζόπουλος μίλησε επίσης ανοιχτά για τη σχέση του με τη θρησκεία, αποκαλύπτοντας ότι ποτέ δεν ένιωσε θρησκευόμενος, παρά το γεγονός ότι ως παιδί συμμετείχε σε εκκλησιαστικές τελετές. Όπως εξήγησε: «Ποτέ στη ζωή μου δεν ήμουν θρησκευόμενος. Πήγαινα από μικρός στην Εκκλησία αλλά θυμάμαι μια αποκαλυπτική στιγμή όταν ήμουν 10 ετών μια Μεγάλη Πέμπτη όταν έγινε η περιφορά του Σταυρού στο Ευαγγέλιο για τη Σταύρωση του Χριστού.
Υπήρχε μια τελετουργία με έναν ιερωμένο που κουβαλάει ξύλινο σταυρό, ήμασταν τα πιτσιρίκια, οι μαμάδες, οι θείες και τον Σταυρό τον είχε φορτωθεί ένας νεαρός διάκονος που υπέφερε γιατί ήταν βαρύς. Τότε συνειδητοποίησα πόσο θεατρικό είναι αυτό το πράγμα, πόσο συγκινητικό επειδή αναπαριστά μια μυθική στιγμή γιατί κανείς δεν ξέρει αν συνέβησαν έτσι τα πράγματα, τα Ευαγγέλια γράφτηκαν αιώνες αργότερα και κατάλαβα ότι αυτό αφορά τους ανθρώπους, τους συγκινεί αλλά δεν βρήκα να αφορά εμένα, το βρήκα αναζωογονητικό όπως ένα έργο τέχνης χωρίς κανένα θρησκευτικό αίσθημα».
Διαβάστε επίσης: Αντώνης Καφετζόπουλος: «Όταν πεθάνω, θέλω να αξιοποιήσει το σώμα μου ένα πανεπιστήμιο»
