Επιλέξτε το zNews ως προτεινόμενη πηγή στο Google

Η Λυδία Κονιόρδου επιστρέφει στον εμβληματικό ρόλο της «Φόνισσας» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, 28 χρόνια μετά την πρώτη της ερμηνεία, σε μια παράσταση που είχε αφήσει το δικό της αποτύπωμα στην ιστορία του ελληνικού θεάτρου.

Η σπουδαία ηθοποιός, υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Σωτήρη Χατζάκη, μίλησε στην κάμερα της εκπομπής «Νωρίς Νωρίς» και στη δημοσιογράφο Φανή Τζομάκα για την επιστροφή της στη θεατρική σκηνή, τους ανθρώπους που καθόρισαν την καλλιτεχνική της πορεία, αλλά και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι νέοι ηθοποιοί.

Παράλληλα, αναφέρθηκε στα παιδικά της χρόνια, στην ενασχόλησή της με τον αθλητισμό, στις εμπειρίες της από την περίοδο της δικτατορίας, ενώ ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στη βία κατά των γυναικών και στις γυναικοκτονίες που εξακολουθούν να συγκλονίζουν την κοινωνία.

Η επιστροφή στη «Φόνισσα» μετά από 28 χρόνια

Αρχικά, η Λυδία Κονιόρδου μίλησε για την επιθυμία της να ενσαρκώσει ξανά τη Φραγκογιαννού, εξηγώντας γιατί θεωρεί πως το έργο του Παπαδιαμάντη παραμένει επίκαιρο ακόμη και σήμερα.

«Ήτανε μια μεγάλη επιθυμία να ξαναπαίξουμε αυτή την ιστορική παράσταση, που ήταν στην εποχή της ένα φαινόμενο. Πήγε τρία χρόνια, χειμώνα καλοκαίρι ασταμάτητα. Θα μπορούσε να είχε συνεχίσει.

Θεωρώ ότι αυτή η παράσταση και αυτό το έργο έχει πάρα πολλά πράγματα να πει σήμερα. Ο τρόπος που αποδόθηκε η Φόνισσα του Παπαδιαμάντη από τη σκηνοθεσία του Σωτήρη του Χατζάκη και από την ομάδα και τη μουσική του Τάκη Φαραζή έχει το στοιχείο του δρώμενου που αποκαλύπτει την άβυσσο της ανθρώπινης ψυχής, όχι μόνο σε τραγικές πλευρές, αλλά και μέσα στην αφέλειά της.

Αυτό το αποκαλύπτει ο Παπαδιαμάντης, γιατί κοιτάει τους ανθρώπους που έχει μέσα στα διηγήματά του με αγάπη, με έγνοια. Αυτό που θα ήταν για εμάς μια πολύ μεγάλη ικανοποίηση είναι να τον κεντρίσει τον θεατή αυτή η παράσταση, να πάρει το βιβλίο της Φόνισσας και να το διαβάσει ή να διαβάσει τον Παπαδιαμάντη», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Στη συνέχεια, η καταξιωμένη ηθοποιός έκανε μια αναδρομή στις σημαντικότερες συνεργασίες της, εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη της για τους σπουδαίους δημιουργούς που συνάντησε στην καλλιτεχνική της διαδρομή.

«Έχω υπάρξει πάρα πολύ τυχερή από τους ανθρώπους και τους δασκάλους αλλά και τους μεγάλους θεατράνθρωπους με τους οποίους συνεργάστηκα. Και πρώτα, βέβαια, ήταν ο Κουν, τον οποίο θεωρώ δάσκαλό μου, παρόλο που δεν τέλειωσα τη σχολή του. Τέλειωσα του Εθνικού, αλλά το θέατρο το έμαθα δίπλα στον Κουν.

Μετά ήταν τα έξι χρόνια με το Θεσσαλικό Θέατρο, με τον Κώστα Τσιάνο, που ήταν μια ανεκτίμητη εμπειρία. Μπορέσαμε και συνδέσαμε την κλασική μας κληρονομιά των αρχαίων τραγωδιών με αυτό που έχει διασώσει ο λαός μας μέσα στην παράδοσή του, στα τραγούδια του, στους χορούς, στα δρώμενα, στο ήθος. Και μετά, βέβαια, με τον Ουίλσον. Ήταν μία όαση, μία χαρά το να δουλεύεις μαζί του. Με επέλεξε και συνεργάστηκα μαζί του σε τέσσερα έργα διαφορετικά. Στην Ελλάδα ήταν η Οδύσσεια, στην Επίδαυρο ο Οιδίποδας και στη Γερμανία ήταν η Βαβυλωνία και ο Μαρτίνος Λούθηρος», εξομολογήθηκε.

Η συμβουλή στους νέους ηθοποιούς και οι γυναίκες που τη σημάδεψαν

Η συζήτηση στράφηκε και στη νέα γενιά καλλιτεχνών, με τη Λυδία Κονιόρδου να εκφράζει τον προβληματισμό της για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν όσοι επιθυμούν να ακολουθήσουν τον δρόμο της υποκριτικής.

«Τα νοιάζομαι πάρα πολύ τα νέα παιδιά, γιατί ειδικά σήμερα είναι ο χώρος των τεχνών γενικότερα, αλλά του θεάτρου που τον ζούμε, είναι πολύ πιο δύσκολος από ό,τι ήταν στην εποχή μας. Βεβαίως, τώρα υπάρχουν περισσότερες επιλογές, αλλά αυτό το γεγονός μπορεί να τα μπερδέψει τα παιδιά και να τα κάνει να χάσουν την εσωτερική τους φωνή, το κάλεσμά τους, αυτό για το οποίο είναι προορισμένοι και στο οποίο άμα το βρούνε θα είναι ευτυχισμένοι.

Επομένως, αυτό προσπαθώ να τους διδάξω. Να μπορούν να διακρίνουν ανάμεσα στον ορυμαγδό που κυκλοφορεί γύρω τους αυτό που είναι ή στο οποίο μπορεί να αποδώσει και η δική τους ψυχή και η καλλιτεχνική τους φύση. Το ταλέντο δεν είναι κάτι μεταφυσικό. Δεν είναι κάτι που εξαρτάται από μία στιγμή έμπνευσης. Είναι κάτι που καλλιεργείται και που οικοδομείται και στηρίζεται σιγά-σιγά», τόνισε.

Σε ένα πιο προσωπικό σημείο της συνέντευξης, η ηθοποιός αναφέρθηκε στις δύο γυναίκες που διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα της, τη μητέρα και τη γιαγιά της. Όπως εξήγησε, μέσα από εκείνες έμαθε να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες της ζωής, αλλά και να σέβεται τη φύση.

«Μεγάλωσα με μία πάρα πολύ ισχυρή γιαγιά, με τη μητέρα μου, η οποία ήταν πάρα πολύ ευαίσθητη, το αντίθετο από τη μάνα της, αλλά ταυτόχρονα πολύ δυνατή γυναίκα και ικανή, πολύ καλλιεργημένη και σπουδαγμένη, αλλά ταυτόχρονα έπαιρνε την πέτρα και την έστυβε. Δηλαδή ό,τι έπιανε πρασίνιζε. Ήταν μία γυναίκα σαν κομμάτι της φύσης. Και απ’ αυτές τις δύο γυναίκες έμαθα πάρα πολλά πράγματα. Από τη φύση, το πώς να επιβιώνω με ελάχιστα, γιατί περάσαμε και δύσκολες εποχές και η φύση μας προσέφερε την επιβίωση, άρα έμαθα να τη σέβομαι».

Η ενασχόληση με τον αθλητισμό και τα βιώματα από τη δικτατορία

Η Λυδία Κονιόρδου αναφέρθηκε επίσης στα χρόνια που ασχολήθηκε ενεργά με τον αθλητισμό, αποκαλύπτοντας πως είχε επιλεγεί για την πρώτη Εθνική Ελλάδας γυναικών. Μάλιστα, υπογράμμισε ότι η συγκεκριμένη εμπειρία τής πρόσφερε πολύτιμα εφόδια, τα οποία τη συνόδευσαν και στην υπόλοιπη ζωή της.

«Από νωρίς και στο σχολείο και από το σχολείο με διαλέξανε και με καλέσανε στην ομάδα και στην Εθνική, στην πρώτη Εθνική Ελλάδας των γυναικών και είναι ανεκτίμητα χρόνια που μου έμαθαν πολλά, όχι μόνο για τον αθλητισμό. Πέρα από το ότι απέκτησα μια δύναμη και αισθανόμουν ότι μπορώ να υπερασπιστώ τον εαυτό μου. Πέρα από αυτό, με έμαθε την ομαδική, το ομαδικό πνεύμα, ότι για να καταφέρουμε κάτι δεν είναι καθένας μόνος του, αλλά είναι η συνεργασία και είμαστε όλοι μαζί», περιέγραψε.

Συνεχίζοντας, στάθηκε στη σημασία της αυτοπειθαρχίας, ενώ θυμήθηκε και τα δύσκολα χρόνια της δικτατορίας, τα οποία βίωσε ως έφηβη και αργότερα ως φοιτήτρια.

«Επίσης, η πειθαρχία, αυτοπειθαρχία. Για να μπορέσω να καταφέρω κάτι πρέπει να πειθαρχήσω τον εαυτό μου. Μου έδωσε τρομερά εφόδια για τη ζωή μου. Τον φασισμό σαν έφηβη και σαν φοιτήτρια μετά τον ζήσαμε πολύ έντονα δίπλα μας. Σήμερα τα νέα παιδιά που ίσως κάποια γοητεύονται από αυτούς τους χώρους, δεν ξέρουν τι πάει να πει να περπατάς στο δρόμο και να μην ξέρεις ποιος είναι πίσω σου. Έτυχα σε μία ομάδα συμμαθητριών και συμμαθητών όπου είχαμε αυξημένη την πολιτική συνείδηση και επίγνωση του φασισμού και της δικτατορίας. Δεν ήμουν ανυποψίαστη».

Η συγκλονιστική τοποθέτηση για τις γυναικοκτονίες

Ιδιαίτερη βαρύτητα είχε η αναφορά της στη βία κατά των γυναικών, την οποία συνέδεσε με τα διαχρονικά κοινωνικά ζητήματα που αναδεικνύονται μέσα από τη «Φόνισσα» του Παπαδιαμάντη.

Η ηθοποιός εξέφρασε την επιθυμία της οι θεατές να αναγνωρίσουν μέσα από την παράσταση τις μορφές καταπίεσης που εξακολουθούν να υπάρχουν στη σύγχρονη κοινωνία, ενώ δεν έκρυψε τον προβληματισμό της για τις συνεχείς γυναικοκτονίες.

«Θα ήθελα φεύγοντας να μπορεί ο κόσμος, το κοινό να συνδέσει τη βία που ασκούνταν στο παρελθόν πάνω στις γυναίκες και φτάνει σε αυτή την τραυματική πράξη η Φραγκογιαννού, η Φόνισσα. Αυτή η βία που είχαν στη ζωή τους μέσα να τη διακρίνει και στη σημερινή εποχή, τη βία που υφίστανται οι γυναίκες και κάθε πλάσμα που θεωρείται πιο αδύναμο. Σήμερα καθένας ο οποίος θεωρείται από αυτούς που έχουν νιώθουν ότι έχουν δύναμη, θεωρούν ότι μπορούν να ασκήσουν βία ακόμα και να αφαιρέσουν τη ζωή και βλέπουμε τις γυναικοκτονίες που γίνονται συνέχεια και χωρίς σταματημό και αυτό είναι τρομακτικό. Γιατί εγώ έτσι μπορώ να το εξηγήσω.

Η γυναίκα σήμερα, επειδή ακριβώς έχει γίνει οικονομικά ανεξάρτητη, έχει σπουδάσει, είναι μορφωμένη, έχει ελεύθερο πνεύμα, διεκδικεί την αξιοπρέπειά της και την ελευθερία της. Αυτό κάποιοι άντρες δεν μπορούν να το συγχωρήσουν και δεν μπορούν να το επιτρέψουν. Και όταν συγκρούονται με τη γυναίκα, εξασκούν τη δύναμή τους απάνω της και της ασκούν βία».

Κλείνοντας, η Λυδία Κονιόρδου αναφέρθηκε στα στερεότυπα και στους κοινωνικούς περιορισμούς που αντιμετώπιζαν οι γυναίκες στο παρελθόν, επισημαίνοντας πως, παρά την πρόοδο που έχει σημειωθεί, η διαδρομή προς την ουσιαστική ισότητα παραμένει μεγάλη.

«Μέχρι πολύ πρόσφατα θα μπορούσα να πω τον προηγούμενο αιώνα υπήρχε πάντα η αίσθηση ότι “εσύ τι τα θες τώρα αυτά, κορίτσι είσαι, κάτσε σπίτι σου, αυτά είναι για τα αγόρια”. Υπήρχε ακόμα και το τι επαγγέλματα θα διαλέξεις. Υπήρχε πίεση από το σπίτι βεβαίως. Είχαν αρχίσει πια τα παιδιά, τα νέα παιδιά να ξυπνάνε και να ακούνε τη φωνή τους και να διαλέγουν αυτό που τους ταιριάζει και το ζευγάρωμα που τους ταιριάζει και όχι αυτό το οποίο τους υπεδείκνυαν οι γονείς.

Πιστεύω ότι οι γυναίκες έχουμε πολύ δρόμο ακόμα και για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε χρειαζόμαστε και τη βοήθεια των αντρών. Πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι όλοι είμαστε και άντρες και γυναίκες ταυτόχρονα», κατέληξε η Λυδία Κονιόρδου.

Διαβάστε επίσης: Λυδία Κονιόρδου: «Μου έλεγαν από μικρή “πως είναι δυνατόν να κυκλοφορείς με τέτοια φρύδια;” και τώρα είναι της μόδας»