Ένα συναισθηματικό ταξίδι στον χρόνο και τις μελωδίες, με στάσεις στους σημαντικότερους σταθμούς της ζωής και της καριέρας του εμβληματικού συνθέτη, Μάνου Λοΐζου έκανε η εκπομπή «Η ζωή σου όλη» με τη Χριστίνα Βίδου, ενόψει της μεγάλης συναυλίας-αφιέρωμα του «Όλοι Μαζί Μπορούμε» στο Καλλιμάρμαρο, τον Σεπτέμβριο.
Μεταξύ όσων μίλησαν για τον σπουδαίο καλλιτέχνη, ήταν ο Θανάσης Πολυκανδριώτης και ο Χρήστος Νικολόπουλος, οι οποίοι αποκάλυψαν το πως γράφτηκε το διαχρονικό «Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας» το 1970 και το γεγονός πως ο Μάνος Λοΐζος επέμενε να χρησιμοποιηθεί τζουράς λόγω του ιδιαίτερου ήχου του.
«Η Ευδοκία έκανε το θαύμα»
«Αντικατέστησε τη Φραγκοσυριανή, που γράφτηκε το 1933. Ήταν το πρώτο κομμάτι που έδειχναν στα ωδεία και στις σχολές που δίδασκαν τα λαϊκά όργανα. Η Ευδοκία έκανε το θαύμα και την ξεπέρασε. Με πήρε τηλέφωνο ο Μάνος και μου είπε να πάω να γράψουμε την Ευδοκία», ανέφερε αρχικά ο Θανάσης Πολυκανδριώτης με τον Χρήστο Νικολόπουλο να συμπληρώνει:
«Έπεσε η ιδέα να υπάρχει τζουράς. Έστειλαν ταξί στο σπίτι του Λευτέρη Παπαδόπουλο, που είχε τον τζουρά του Μουφλουζέλη και έφεραν τον τζουρά».
«Του έκανε εντύπωση η βραχνάδα του συγκεκριμένου τζουρά»
«Ο τζουράς ήταν διαλυμένος και αντί για κλειδιά είχε κουμπιά. Ήταν ξεκούρδιστος και ερείπιο. Του είπα ότι δεν υπάρχει περίπτωση να παίξω και να βρούμε έναν άλλον. Μου είπε όχι ότι ήθελε αυτόν τον ήχο. Επέμενε πάρα πολύ. Του έκανε εντύπωση η βραχνάδα του συγκεκριμένου τζουρά και του έκανα το χατίρι. Έπαιζα δύο νότες και ξεκουρδιζόταν και έτσι πήγε για κάποιες ώρες», περιέγραψε ο Θανάσης Πολυλανδριώτης.
