Ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης βρέθηκε καλεσμένος στο πλατό της εκπομπής «Buongiorno» της Φαίης Σκορδά στο MEGA, για μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη.
Ο ηθοποιός αρχικά αναφέρθηκε στην απώλεια του πατέρα του, με αφορμή το τραγούδι που επέλεξε κατά την άφιξή του στην εκπομπή.
«Το τραγούδι που επέλεξα είναι ένας στίχος όπου έτσι εκφράζει ένα κομμάτι συναισθήματος για τον πατέρα μου. Οπότε είναι ένα μοτίβο για εκεί. Μην πέφτουμε, είναι ανθρώπινο, το καταλαβαίνω. Εννοώ ότι συμβαίνει. Είναι μια μνήμη στο πώς θα πρέπει να ζούμε τα πράγματα. Όχι στο τι φανταζόμαστε ή στο τι ελπίζουμε ή να μοιρολατρούμε στα πράγματα».
Στο ερώτημα της Φαίης Σκορδά αν ο ίδιος ζει έτσι τα πράγματα, απάντησε: «Τα ζω με απόλυτο συναίσθημα, με απόλυτο πάθος. Προσπαθώ, με όλα τα λάθη που μπορείς να κάνεις. Τα αποδέχομαι και τα καταλαβαίνω, και στο κομμάτι της ζωής, αν μη τι άλλο, πρέπει να σέβεσαι τον χρόνο που πιστεύεις ότι θα τον έχεις για πάντα, που δεν θα τον έχεις. Προσωπικά μιλώντας, και να αντιλαμβάνεσαι κάθε κεφάλαιο που έρχεται και φεύγει και τι έχει να σε μάθει. Πού θα σε πάει…».
Σε άλλο σημείο της συνέντευξης, ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης μίλησε με συγκίνηση για τη διπλή απώλεια που βίωσε μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, αποκαλύπτοντας ότι έχασε και τους δύο γονείς του μέσα σε λίγους μήνες.
«Έχασα τέλη Σεπτέμβρη τη μάνα μου και αρχές Δεκέμβρη τον πατέρα μου. Μέσα σε έξι μήνες. Την παράσταση δεν πρόλαβε να τη δει η μάνα μου, και δεν θα τη δει. Είναι πικρόχολο το αστείο. Νομίζω ότι βλέπει από εκεί που είναι. Είχε δει υλικό γιατί ζούσε στην Αγγλία και ο αδερφός μου της έδειχνε αποσπάσματα. Ο πατέρας μου δεν ήρθε στην πρεμιέρα, ήρθε μια άλλη μέρα ήσυχα. Τον είχα ζαλίσει να έρθει και δεν ερχόταν, έβρισκε μια δικαιολογία».
Στη συνέχεια, ο ηθοποιός αναφέρθηκε στον ιδιαίτερο δεσμό που είχε με τους γονείς του, περιγράφοντας το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσε και τα καλλιτεχνικά ερεθίσματα που δέχτηκε από μικρή ηλικία.
«Ήταν άνθρωποι και οι δύο που τους άρεσαν πολύ οι τέχνες, αγαπούσαν πολύ τους ανθρώπους της τέχνης, τη μουσική, τη ζωγραφική, το χορό. Οπότε ήταν μια φυσιολογική εξέλιξη μαζί τους να έχω στο χώρο μου ως παιδάκι τέτοια ερεθίσματα. Επειδή ήταν πολύ εκφραστικοί άνθρωποι, και απίστευτα αστείοι και πολύ πάρτι τύποι, πάντοτε είχαμε έναν τρόπο έκφρασης τέτοιο. Μουσικοθεατρικό. Επικοινωνιακό. Το οποίο ήταν ένα τεράστιο συν στο να μπορώ να εκφράζομαι χωρίς να το ξέρω σαν παιδάκι, τρόπο.
Μεγαλώνοντας εγώ θεωρώ ότι σοβάρεψα περισσότερο και οι γονείς μου παρέμειναν party animals, υπέροχες εικόνες στον ουρανό. Είσαι διαφορετικός όταν φεύγουν οι γονείς σου. Συνήθως σε συντροφεύουν οι μνήμες των πραγμάτων που έρχονται, από την άλλη είμαι ευλογημένος που είχα τέτοια σχέση. Ξέρω πολλούς ανθρώπους καθημερινά που αυτό που έζησαν δεν ήταν ένας παράδεισος. Αν μη τι άλλο είμαι ευγνώμων γι’ αυτό το κομμάτι της ζωής μου, για τους ανθρώπους που ήταν δίπλα μου».
Διαβάστε επίσης: Πυγμαλίων Δαδακαρίδης: «Τι θα αλλάξει αν μπω στο Netflix; – Είχα δεχθεί bullying για το όνομά μου»
