Μια ζωή γεμάτη θέατρο, δυνατές συγκινήσεις και αναμνήσεις που δεν ξεθωριάζουν ποτέ ξετύλιξε ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης, σε μια ιδιαίτερα προσωπική εξομολόγηση στην εκπομπή «Χαμογέλα και Πάλι».
Ο αγαπημένος ηθοποιός γύρισε τον χρόνο πίσω, στα παιδικά του χρόνια στη Θεσσαλονίκη, και μοιράστηκε δύο ιστορίες που παραμένουν βαθιά χαραγμένες στη μνήμη του. Η πρώτη τον ταξιδεύει στο γήπεδο του Άρη και στα χρόνια που ονειρευόταν να παίξει μπάσκετ, ενώ η δεύτερη τον οδηγεί στη θεατρική σκηνή, εκεί όπου ανακάλυψε τον πραγματικό του προορισμό.
Η απίθανη ιστορία στο γήπεδο του Άρη και το ξύλο της μητέρας του
«Είμαι Θεσσαλονικιώτης. Δίπλα στο γήπεδο του Άρη έπαιζα μπάσκετ, βόλεϊ. Όταν έπαιζα μπάσκετ ήταν επί εποχής του Ιωαννίδη», ανέφερε αρχικά ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης.
Ο ηθοποιός θυμήθηκε ένα περιστατικό από την πέμπτη Δημοτικού, όταν θέλησε να παρακολουθήσει μια προπόνηση στο γήπεδο του Άρη.
Εκείνη την ημέρα είχε πάρει μαζί του ένα ξύλο που χρησιμοποιούσε η μητέρα του για να απλώνει τα ρούχα στην αυλή. Όταν, όμως, ανέβηκε σε έναν εξώστη για να παρακολουθήσει την προπόνηση, το ξύλο έπεσε κάτω και ο ίδιος προσπάθησε να το πάρει πίσω.
«Πήγα να το ζητήσω, είχα διακόψει την προπόνηση και με άρπαξαν από τα μούτρα. Ήμουν πέμπτη Δημοτικού. Είχα γίνει χάλια, κομμάτια από τη στενοχώρια μου. Έλεγα “τι θα πω στη μαμά μου;”», περιέγραψε.
Κι ενώ έφευγε απογοητευμένος, ένας άνδρας τον πλησίασε και του έκανε μια πρόταση που δεν περίμενε.
«Φεύγοντας, γυρνάει ένας κύριος μέσα και μου λέει “Μικρέ, θες να παίξεις μπάσκετ;”. Λέω “ναι”. Μου λέει “έλα αύριο για προπόνηση”. “Εντάξει”, λέω, “το ξύλο θα το πάρω;”. Και μου το έδωσε πίσω» είπε γελώντας.
«Αυτό είναι το σπίτι μου» – Η στιγμή που ανακάλυψε το θέατρο
Τα χρόνια πέρασαν και μια τυχαία γνωριμία στάθηκε αρκετή για να ανοίξει μπροστά του έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο.
Μέσω ενός φίλου του αδελφού του, που δεν βρίσκεται πλέον στη ζωή, ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης ήρθε σε επαφή με την Πειραματική Σκηνή της Τέχνης στη Θεσσαλονίκη, στην οποία βρίσκονταν τότε ο Νίκος Σεργιανόπουλος και η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη.
«Ένα παιδί τότε, έμαθα ότι κάνουν πρόβες. Μου είπαν “θες να έρθεις να δεις πρόβες;” και λέω “βεβαίως”. Και πήγα να δω μια πρόβα. Πήγα και σε δεύτερη και τρίτη και σε τέταρτη», θυμήθηκε.
«Τους πατούσα το κουμπί να παίζει μουσική. Μετά έμεινα μόνιμα να παίζω τις μουσικές στην παράσταση», εξήγησε.
«Μια μέρα πήγα να παραδώσω τις μπομπίνες και τελείωσε η παράσταση. Ανατρίχιασα ολόκληρος και λέω “αυτό είναι το σπίτι μου”. Και από τότε δεν έχω σταματήσει να δουλεύω».
«Την ανατριχίλα τη νιώθω ακόμα. Είναι σαν να παίζω την τελευταία παράσταση της ζωής μου».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
