Πριν τα φινάλε των εκπομπών γίνουν βίντεο-αναδρομές, δακρυσμένα «ευχαριστώ» και hashtags στο X, η ελληνική πρωινή τηλεόραση είχε έναν πολύ πιο καλοκαιρινό τρόπο να κατεβάζει αυλαία.
Έβγαινε από το πλατό. Πήγαινε σε πλατείες, νησιά, παραθαλάσσιες πόλεις, ξενοδοχεία, θέρετρα, παραλίες. Έστηνε μικρές τηλεοπτικές γιορτές με τραγουδιστές, κοινό, ήλιο και εικόνες που μύριζαν Ιούνιο.
Ποιος ξεχνάει τις καλοκαιρινές εξορμήσεις του «Πρωινού Καφέ» με την Ελένη Μενεγάκη; Στην Καλαμάτα, για παράδειγμα, η εκπομπή φιλοξενούσε τη Νατάσα Θεοδωρίδου και τον Πάνο Μιχαλόπουλο, σε ένα σκηνικό που θύμιζε περισσότερο καλοκαιρινή έξοδο παρά κλειστό τηλεοπτικό πλατό.
Αντίστοιχα, το καλοκαίρι του 1999 ο «Πρωινός Καφές» ταξίδεψε στη Μυτιλήνη, με καλεσμένους τον Νίκο Κουρκούλη, τη Λένα Παπαδοπούλου και τον Παντελή Καναράκη, επιβεβαιώνοντας πως τότε η πρωινή ζώνη είχε και διάθεση περιοδείας.
Η ίδια λογική πέρασε και σε άλλες εκπομπές μέχρι και πιο πρόσφατες χρονολογίες, αυτή τη φορά με τον Γιώργο Λιάγκα και τη Φαίη Σκορδά να μας καλημερίζουν πλάι στο κύμα.
Τραγούδια, κοινό και «καλό καλοκαίρι»
Μετά ήρθαν και τα πιο studio-based αλλά εξίσου γιορτινά φινάλε. Το «Μες στην Καλή Χαρά» με τη Ναταλία Γερμανού κρατούσε αυτή τη λογική του τηλεοπτικού πάρτι. Το 2012 έκανε φινάλε με την Άννα Βίσση, ενώ η εκπομπή είχε καλλιεργήσει μια κουλτούρα τελευταίας εκπομπής με δυνατούς καλεσμένους, μουσική και αίσθηση γιορτής.
Γι’ αυτό και τα παλιά τηλεοπτικά φινάλε άλλων δεκαετιών έχουν μείνει στη μνήμη πιο ζεστά, δεν ήταν μόνο στείρει αποχαιρετισμοί, αλλά εικόνες από μία τηλεόραση που έβγαινε έξω, συναντούσε τον κόσμο, έφερνε τραγουδιστές, έστηνε καλοκαιρινές γιορτές σαν αληθινή τηλεοπτική εκδρομή!
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
