Πολύ πριν ανέβει στις μεγάλες πίστες, πριν αποκτήσει φανατικό κοινό και πριν το όνομά του γίνει συνώνυμο μιας ολόκληρης εποχής του ελληνικού τραγουδιού, ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν για τα παιδιά μιας γειτονιάς στη Νίκαια απλώς ο Γιώργος από τον 4ο όροφο.
Γιώργο Μαζωνάκη, θα είσαι πάντα εκκρεμότητα, σαν πόρτα ανοιχτή…
Ανάμεσα σε εκείνα τα παιδιά ήταν και ο Πέτρος Πολυχρονίδης. Οι δυο τους μεγάλωσαν στην ίδια πολυκατοικία, έπαιξαν στην ίδια αυλή και μοιράστηκαν εικόνες μιας εποχής πολύ μακρινής από τη λάμψη και τη δημοσιότητα που θα ακολουθούσαν.
Ο θάνατος του τραγουδιστή έφερε ξανά στην επιφάνεια αυτές τις παιδικές μνήμες. Ο παρουσιαστής επέλεξε να τον αποχαιρετήσει δημόσια όχι μέσα από μία ιστορία από την περίοδο της μεγάλης επιτυχίας του, αλλά επιστρέφοντας στο καλοκαίρι του 1984. Ο Μαζωνάκης ήταν τότε μόλις 12 ετών και, όπως προκύπτει από την αφήγηση του παιδικού του φίλου, είχε ήδη τη δική του αντίληψη για την τέχνη και την αξία της.
Το κουκλοθέατρο στην αυλή της Νίκαιας
Με ανάρτησή του στο Instagram, ο Πέτρος Πολυχρονίδης ξεδίπλωσε μία από τις δεκάδες αναμνήσεις που διατηρεί από τα χρόνια πριν ο Γιώργος Μαζωνάκης γίνει γνωστός σε ολόκληρη την Ελλάδα.
Όπως έγραψε ο Πέτρος Πολυχρονίδης: «Για εμάς ήταν απλά ο Γιώργος από τον 4ο όροφο. Μέχρι τα 15 του, μεγαλώσαμε κάτω από τα ίδια κεραμίδια στην ίδια αυλή στη Νίκαια και όταν πρωτοξεκίνησε την καριέρα του, πολύ πριν γίνει αυτός ο κοσμαγάπητος καλλιτέχνης, ήμασταν τόσο περήφανοι φίλοι και γείτονες που ακολουθούσαμε με ενθουσιασμό τα πρώτα του βήματα στις πίστες.
Έχω δεκάδες όμορφες αναμνήσεις από αυτά τα παιδικά χρόνια (πριν τη δόξα) με τον Γιώργο, τη Βάσω και κυρίως τη Μαρία που μεγαλώσαμε μαζί, εκεί στην Μ.Μπότσαρη, αλλά θέλω να μοιραστώ μόνο τούτη. Καλοκαίρι 1984. Ο 12χρονος Γιώργος και οι φίλοι του στην πολυκατοικία φτιάχνουν με τα χέρια τους ένα κουκλοθέατρο.
Το απόγευμα ο Μαζωνάκης με μια χάρτινη ντουντούκα σαν ντελάλης, καλεί στην αυλή τα υπόλοιπα παιδιά της γειτονιάς να δούμε την παράσταση που ετοίμασαν αλλά ζητά να φέρουμε 2 δραχμές ο καθένας. Ο εξάχρονος εαυτός μου ρώτα από αφέλεια γιατί θα πρέπει να δώσουμε λεφτά αφού δεν κατανοώ ακόμα την έννοια των συναλλαγών και ο Γιώργος μου απαντά αφοπλιστικά… “Εδώ θα κάνουμε τέχνη Πετράκο. Αυτό οι μεγάλοι το πληρώνουν”.
Δεν κατάλαβα τίποτα τότε. Αργότερα συνειδητοποίησα το αυτονόητο. Ο Γιώργος δεν έγινε μετά καλλιτέχνης. Γεννήθηκε», έγραψε ο Πέτρος Πολυχρονίδης.
«Ο Γιώργος δεν έγινε μετά καλλιτέχνης. Γεννήθηκε»
Μια χάρτινη ντουντούκα, ένα αυτοσχέδιο κουκλοθέατρο και δύο δραχμές ήταν αρκετά για να μείνει εκείνο το καλοκαιρινό απόγευμα χαραγμένο στη μνήμη του Πέτρου Πολυχρονίδη.
Τότε, στα έξι του χρόνια, η απάντηση του μεγαλύτερου παιδιού της πολυκατοικίας δεν μπορούσε να σημαίνει πολλά για εκείνον. Κοιτάζοντάς την όμως μέσα από την απόσταση περισσότερων από τεσσάρων δεκαετιών και γνωρίζοντας όσα ακολούθησαν στη ζωή του Γιώργου Μαζωνάκη, η συγκεκριμένη σκηνή αποκτά για τον ίδιο εντελώς διαφορετική διάσταση.
Ο 12χρονος που ζητούσε δύο δραχμές από τα παιδιά της γειτονιάς επειδή «εδώ θα κάνουμε τέχνη» θα περνούσε λίγα χρόνια αργότερα από την αυλή της Νίκαιας στις πίστες. Οι φίλοι και οι γείτονές του θα παρακολουθούσαν τα πρώτα του επαγγελματικά βήματα και, όπως θυμάται ο Πέτρος Πολυχρονίδης, θα τα ακολουθούσαν με υπερηφάνεια.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
