Τη δική του φιλοσοφία για τη ζωή, τις εμπειρίες και τις στιγμές που μας διαμορφώνουν μοιράστηκε ο Γρηγόρης Βαλτινός, σε μια συνέντευξη με προσωπικές αναφορές και αρκετές δόσεις χιούμορ.
Μιλώντας στο περιοδικό InStyle και τη δημοσιογράφο Κριστέα Λιάκου, ο γνωστός ηθοποιός αναφέρθηκε τόσο στις μικρές καθημερινές του απολαύσεις όσο και στον τρόπο με τον οποίο αξιοποιεί όσα βιώνει στην καλλιτεχνική του πορεία.
Για τον ίδιο, άλλωστε, η προσωπική ζωή και η υποκριτική δεν αποτελούν δύο ξεχωριστούς κόσμους, αλλά συνδέονται διαρκώς, με τον έναν να τροφοδοτεί τον άλλον.
«Ο άνθρωπος με τον καλλιτέχνη παρατηρεί, καταθέτει και δημιουργεί»
-Τελικά, ο καλλιτέχνης σαν περσόνα διαχωρίζεται από τον άνθρωπο;
Όχι. Είναι ώσμωση, ο ένας δίνει στον άλλον, άρα δεν διαχωρίζεται. Ως άνθρωπος απλός, σαν μέλος της κοινωνίας, μαζεύω υλικό και περιουσία και την περνάω στο ρόλο. Είναι μία διήθηση. Και παίρνω από το ρόλο πάλι, είναι ένα κύκλωμα, είναι ένα πάρε-δώσε. Ο άνθρωπος με τον καλλιτέχνη παρατηρεί, καταθέτει και δημιουργεί. Και μπορεί αυτό που πήρε από τη ζωή και το έδωσε στο ρόλο να του επιστραφεί πιο πλούσιο!
Η συζήτηση στη συνέχεια πήρε μια πιο ανάλαφρη τροπή, με τον Γρηγόρη Βαλτινό να απαντά αυθόρμητα σε ερωτήσεις για τις συνήθειες και τις προσωπικές του αδυναμίες. Μάλιστα, δεν δίστασε να παραδεχτεί με χιούμορ πως η εγκράτεια δεν συγκαταλέγεται στα χαρακτηριστικά του.
-Έχετε εθισμούς;
Όχι με την έννοια…
-Το βλέπω το πακέτο με τα τσιγάρα!
Α, δεν καπνίζω πολύ.
-Είστε εγκρατής;
Όχι, δεν είμαι καθόλου εγκρατής! Το αποδεικνύω με τους ουζομεζέδες (γέλια). Καπνίζω τόσα τσιγάρα όσα θέλω, απλά είμαι πολύ τυχερός γιατί δεν θέλω πολλά.
Η εξομολόγηση για το παρελθόν και τις στιγμές ευτυχίας που τελειώνουν
Σε ένα διαφορετικό σημείο της συνέντευξης, ο ηθοποιός μίλησε για τη σχέση του με τον χρόνο και τις αναμνήσεις. Όπως εξήγησε, αντιμετωπίζει όσα έχει ζήσει ως μια πολύτιμη προσωπική περιουσία, χωρίς όμως να παραβλέπει ότι κάθε περίοδος της ζωής, ακόμη και η πιο ευτυχισμένη, έχει συγκεκριμένη διάρκεια.
-Είστε άνθρωπος που ζει με το μέλλον ή που καμιά φορά αναπολεί και το παρελθόν;
Είπαμε και στην αρχή της κουβέντας μας ότι το παρόν είναι το παρελθόν. Αλλά όχι, είμαι πανευτυχής που συνέβη κάτι «τότε». Αυτό με πλούτισε, με γέμισε. Εγώ αυτά θεωρώ πλούτη και περιουσία. Όπως επίσης πρέπει να έχεις και την ωριμότητα και την ψυχραιμία να σκεφτείς ότι αυτό είναι πεπερασμένο, δεν θα μπορούσε να διαρκέσει για πάντα. Ό,τι κι αν είναι «αυτό» – από επιτυχία καλλιτεχνική, θεατρική, μέχρι έρωτας, μέχρι ένα σύνδρομο ευτυχισμένων πραγμάτων. Εάν ξέρεις ότι την ώρα που τα ζεις θα περάσουνε, δεν γελοιοποιείσαι κιόλας. Εκτιμάς πιο πολύ τον εαυτό σου, γιατί δεν αυτοεξευτελίστηκες.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Γρηγόρης Βαλτινός: «Δεν μπορώ την τοξικότητα. Δεν μπορώ να έχω δηλητήριο στο στόμα μου»
