Η υποκριτική στη ζωή του Στάθη Κόικα ήρθε με έναν διαφορετικό τρόπο, αφού αρχικά είχε την επιθυμία να αφηγείται ιστορίες πίσω από την κάμερα. Μέχρι που ανακάλυψε τη μαγεία του θεάτρου, μπαίνοντας στο χώρο δειλά δειλά έως ότου αποφασίσει το πως θέλει να πορευθεί.
Με οδηγό την αγάπη του για την τέχνη και την ανάγκη του να κάνει αυτό που πραγματικά τον γεμίζει, άφησε πίσω του τις αρχικές του σκέψεις για τη σκηνοθεσία και κατάλαβε νωρίς πως στο θέατρο μπορεί να εκφραστεί ακόμα πιο ουσιαστικά και με τον δικό του τρόπο.
Δείτε το πρώτο μέρος της συνέντευξης εδώ: Στάθης Κόικας για «Κουτσουπιές»: «Ο Κυριάκος προσπαθεί να αλλάξει, παρόλο που τα μέσα για να ορθοποδήσει ξανά η οικογένειά του δεν ακολουθούν ακριβώς τη νόμιμη οδό»
Στη συνέντευξη που παραχώρησε στο Znews μίλησε για τα πρώτα του βήματα, τους φόβους και τις ανασφάλειες που χρειάστηκε να ξεπεράσει, τη σημασία της οικογενειακής υποστήριξης, αλλά και την ισορροπία ανάμεσα στην προσωπική και την επαγγελματική ζωή.
Με αμεσότητα, ο Στάθης Κόικας μάς έδωσε μία γεύση από τη δική του καλλιτεχνική διαδρομή μέχρι σήμερα και μάς υπενθύμισε πως η μεγαλύτερη επιτυχία είναι να ξυπνάς κάθε πρωί και να πηγαίνεις στη δουλειά σου με χαρά, περιγράφοντάς το ως δώρο.

Στα 17 σας θέλατε να αφηγείστε ιστορίες μέσα από τον κινηματογράφο, αρχικά ως σκηνοθέτης. Πότε καταλάβατε ότι τελικά θέλατε να βρίσκεστε μπροστά από την κάμερα και όχι πίσω από αυτή;
Ναι, στα δεκαεπτά μου είχα ουσιαστικά αποφασίσει ότι θα ακολουθήσω τη σκηνοθεσία κινηματογράφου. Στην πορεία, όμως, συνειδητοποίησα ότι για να ξεκινήσεις κάτι τέτοιο από το μηδέν χρειάζονται ορισμένα μέσα, τα οποία εγώ τότε δεν διέθετα. Χωρίς να έχω εγκαταλείψει καθόλου αυτή την ιδέα, άρχισα παράλληλα να ανακαλύπτω το θέατρο, με το οποίο μέχρι τότε δεν είχα ιδιαίτερη επαφή.
Και κάπως έτσι κατάλαβα ότι μπορούσα να αφηγηθώ ιστορίες και μέσα από τη σκηνή. Γιατί αυτό κάνει ουσιαστικά ένας ηθοποιός: αφηγείται ιστορίες. Μάλιστα, με έναν τρόπο πολύ πιο άμεσο, αφού ό,τι συμβαίνει επί σκηνής εκτυλίσσεται εκείνη ακριβώς τη στιγμή, μπροστά στα μάτια του θεατή. Αυτή η αμεσότητα με γοήτευσε πάρα πολύ και σιγά σιγά άρχισα να φαντάζομαι και τον εαυτό μου μέσα σε αυτόν τον κόσμο.

Από μικρή ηλικία ξέρατε τι θέλατε να κάνετε και αποφασίσατε τελικά να μη δώσετε Πανελλήνιες. Πώς το δέχτηκε αυτό η οικογένειά σας; Γιατί είμαστε η γενιά των ανθρώπων που πολλοί γονείς ονειρεύονταν να δουν τα παιδιά τους με ένα πτυχίο δικηγόρου ή γιατρού.
Σίγουρα οι γονείς μου σοκαρίστηκαν αρχικά. Και με την πρώτη μου ανακοίνωση, ότι δεν θα δώσω Πανελλήνιες γιατί θέλω να σπουδάσω σκηνοθεσία κινηματογράφου στη Σχολή Σταυράκου, αλλά και με τη δεύτερη, όταν τους είπα ότι τελικά θέλω να δώσω εξετάσεις σε δραματική σχολή και να γίνω ηθοποιός. Ήταν ένας χώρος με τον οποίο δεν είχαν καμία σχέση, οπότε στην αρχή δυσκολεύονταν να καταλάβουν πώς θα ακολουθήσω αυτή τη διαδρομή και τι ακριβώς θα κάνω. Παρ’ όλα αυτά, υπήρξαν πάρα πολύ υποστηρικτικοί. Δεν μου έφεραν ποτέ κανένα εμπόδιο, το αντίθετο μάλιστα. Με βοήθησαν και στάθηκαν δίπλα μου σε όλη αυτή την απόφαση.
Σίγουρα πολλοί γονείς φαντάζονται τα παιδιά τους γιατρούς, δικηγόρους ή σε μεγάλες επαγγελματικές θέσεις. Νομίζω, όμως, πως το πραγματικό ζητούμενο είναι να είναι το παιδί ευτυχισμένο. Γιατί μπορεί κάποιος να γίνει γιατρός, ενώ μέσα του ήθελε να κάνει κάτι εντελώς διαφορετικό, και τελικά να μην είναι ευτυχισμένος. Μπορεί να γίνει δικηγόρος και να πηγαίνει κάθε μέρα στη δουλειά του με το ζόρι. Εγώ αισθάνομαι πολύ τυχερός, γιατί πιστεύω πως το να ξυπνάς το πρωί και να πηγαίνεις στη δουλειά σου με χαρά και χαμόγελο είναι πραγματικά ένα δώρο.

Έχετε αναφέρει σε συνέντευξή σας ότι δεν πηγαίνατε στην αρχή σε δραματική σχολή γιατί φοβόσασταν την απόρριψη. Τώρα πια, που έχετε αποκομίσει περισσότερες εμπειρίες στο επάγγελμα, έχετε το ίδιο άγχος για μια ενδεχόμενη οντισιόν ή για έναν ρόλο;
Ναι, η αλήθεια είναι ότι φοβόμουν πάρα πολύ να κάνω αυτό το βήμα. Υπήρχε, όμως, ένας βαθύτερος λόγος πίσω από αυτόν τον φόβο της απόρριψης. Όταν αποφάσισα να στραφώ από τη σκηνοθεσία στην υποκριτική, ήμουν πλέον απολύτως σίγουρος ότι αυτό ήθελα να κάνω στη ζωή μου. Η πρώτη μου σκέψη να σπουδάσω κινηματογράφο είχε έρθει στα 16-17 μου χρόνια, ενώ την απόφαση να γίνω ηθοποιός την πήρα στα 22. Επομένως, ένιωθα πολύ πιο συνειδητοποιημένος και σίγουρος για την επιλογή μου. Και ακριβώς εκεί βρισκόταν ο μεγαλύτερος φόβος μου. Επειδή δεν είχα καμία σχέση με τον χώρο, σκεφτόμουν: «Τώρα που επιτέλους κατάλαβα τι πραγματικά θέλω να κάνω, τι θα γίνει αν τελικά δεν μπορώ να το κάνω;». Αυτή η σκέψη ήταν που με κρατούσε πίσω.
Φυσικά, το άγχος δεν εξαφανίζεται ποτέ εντελώς. Ακόμα και σήμερα, όταν πηγαίνω σε μια ακρόαση ή σε ένα κάστινγκ, υπάρχει πάντα μια αγωνία. Όμως δεν έχει καμία σχέση με αυτό που βίωνα τότε. Νομίζω πως πλέον είναι τελείως διαφορετικό το διακύβευμα.
Δεν θέλετε να μοιράζεστε πολλά πράγματα για την προσωπική σας ζωή και το μόνο που έχει γίνει γνωστό από τα μέσα είναι ότι είστε σε σχέση με τη συνάδελφό σας, Ηλιάνα Μαυρομάτη. Πόσο εύκολο είναι να είναι δύο άνθρωποι στο ίδιο επάγγελμα και να μοιράζονται τα ίδια άγχη;
Η αλήθεια είναι ότι, χωρίς να κρύβουμε τη σχέση μας, υπάρχει μια κοινή πρόθεση να προστατεύουμε την ιδιωτικότητά μας. Το να ασκείς την ίδια τέχνη με τον σύντροφό σου έχει και θετικές και αρνητικές πλευρές. Από τη μία, υπάρχει τεράστια κατανόηση, ιδιαίτερα όσον αφορά τα ωράρια, που στη δική μας δουλειά μπορεί να είναι πραγματικά τρελά. Από την άλλη, υπάρχει και πάρα πολλή συζήτηση γύρω από τη δουλειά, τις αποφάσεις που καλούμαστε να πάρουμε, τις σκέψεις μας ή τις προτάσεις που μπορεί να προκύψουν.
Ακόμα κι όταν δουλεύουμε πάνω σε κάτι συγκεκριμένο, έχουμε πάντα τη δυνατότητα να ζητήσουμε τη γνώμη ο ένας του άλλου. Μας ενδιαφέρει πραγματικά να ακούμε την άποψη του άλλου και νομίζω ότι αυτό είναι κάτι πολύ όμορφο και βοηθητικό.

Πείτε μας δύο λόγια για την παράσταση στην οποία πρωταγωνιστείτε αυτήν την περίοδο και πού μπορεί να έρθει να σας δει το κοινό.
Φέτος παίζω στην παράσταση «Χώρισέ με Α.Ε. και Σία», ένα έργο του Tristan Petitgirard, μια γαλλική φάρσα σε μετάφραση του Αντώνη Γαλέου και σκηνοθεσία της Κόρας Καρβούνη. Την κίνηση της παράστασης υπογράφει η Φαίδρα Σούτου και τη μουσική ο Φοίβος Δεληβοριάς. Μαζί με τον Μιχάλη Συριόπουλο και τη Βάσω Καβαλιεράτου βρισκόμαστε στο Θέατρο Θησείον, από Πέμπτη έως Κυριακή. Είναι μια πάρα πολύ ενδιαφέρουσα συνθήκη, με ανθρώπους που εκτιμώ και θαυμάζω ιδιαίτερα.
Νομίζω ότι έχουμε ταιριάξει πολύ μεταξύ μας και έχουμε δημιουργήσει μια ξεχωριστή θεατρική πρόταση πάνω σε αυτό το κείμενο. Η παράσταση δεν ακολουθεί τον κλασικό τρόπο με τον οποίο θα περίμενε κανείς να δει ανεβασμένη μια γαλλική φάρσα, καθώς η Κόρα είχε μια διαφορετική σκηνοθετική προσέγγιση. Και νομίζω ότι το αποτέλεσμα είναι κάτι που αφήνει τον θεατή με ένα χαμόγελο.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ηλιάνα Μαυρομάτη για τη σχέση της με τον Στάθη Κόικα: «Προσπαθώ να μην είμαι drama queen»