Μία από τις μορφές που ταύτισαν το όνομά τους με τις χρυσές σελίδες του ιταλικού ποδοσφαίρου έφυγε από τη ζωή. Ο Σάντρο Ματσόλα πέθανε λίγο μετά τα μεσάνυχτα της Παρασκευής σε ηλικία 83 ετών, με την Inter, την ομάδα στην οποία αφιέρωσε σχεδόν ολόκληρη την ποδοσφαιρική του διαδρομή, να ανακοινώνει τη δυσάρεστη είδηση.
Ο Ματσόλα δεν υπήρξε απλώς ένας από τους σπουδαιότερους ποδοσφαιριστές που φόρεσαν τη φανέλα των «νερατζούρι». Για 17 χρόνια ως παίκτης και αργότερα για ακόμη 11 ως διοικητικό στέλεχος συνέδεσε τη ζωή του με τον σύλλογο του Μιλάνου, κατακτώντας ως ποδοσφαιριστής τέσσερα πρωταθλήματα Ιταλίας και δύο Κύπελλα Πρωταθλητριών.
Υπήρξε μία από τις κεντρικές φιγούρες της θρυλικής «Grande Inter» του Helenio Herrera και ένας ποδοσφαιριστής που κατάφερε να δημιουργήσει τη δική του ιστορία, έχοντας προηγουμένως μεγαλώσει στη βαριά σκιά ενός επίσης μυθικού ονόματος.
Από την τραγωδία της Superga στην κορυφή της Ευρώπης
Ο Sandro Mazzola ήταν μόλις έξι ετών όταν έχασε τον πατέρα του, Βαλεντίνο Ματσόλα, αρχηγό της θρυλικής Grande Torino, στην αεροπορική τραγωδία της Superga.
Η Inter στάθηκε κοντά στον ίδιο και στον αδελφό του, Φεροόυτσιο, και ο Σάντρα εντάχθηκε στις ακαδημίες της σε ηλικία 15 ετών. Στα πρώτα του βήματα είχε στο πλευρό του τον Τζουζέπε Μεάτσα, ενώ σύντομα τράβηξε την προσοχή του Ερέρα.
Το ντεμπούτο του στη Serie A ήρθε το 1961 σε ένα ιστορικό όσο και παράδοξο Juventus-Inter. Οι «νερατζούρι» παρατάχθηκαν ουσιαστικά με τη νεανική ομάδα και ηττήθηκαν με 9-1, όμως ο νεαρός Mazzola πέτυχε από το σημείο του πέναλτι το μοναδικό γκολ της ομάδας του.
Από τη σεζόν 1962-63 καθιερώθηκε στην πρώτη ομάδα και πολύ γρήγορα έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της αυτοκρατορίας που έχτιζε ο Ερέρα.
Η βραδιά που πέρασε οριστικά το όνομά του στην ευρωπαϊκή ιστορία ήρθε στις 27 Μαΐου 1964. Στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών στη Βιέννη, η Inter επικράτησε με 3-1 της Real Madrid και ο μόλις 21 ετών Mazzola πέτυχε δύο γκολ.
Μετά τον τελικό, ο Ferenc Puskás τού χάρισε τη φανέλα με το Νο10, ενώ ο Τζαμπιέρο Μπονιπέρτι τού είχε ήδη προσφέρει ίσως μία από τις σημαντικότερες αναγνωρίσεις της ζωής του, λέγοντάς του ότι ήταν αντάξιος του πατέρα του.
Οι επιτυχίες συνεχίστηκαν, με την Inter να κατακτά δύο φορές και το Διηπειρωτικό Κύπελλο και τον Mazzola να πρωταγωνιστεί στις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές βραδιές της.
Η «σερπεντίνα», η Εθνική Ιταλίας και το τελευταίο αντίο
Το παιχνίδι του Sandro Mazzola έμεινε συνδεδεμένο με τη χαρακτηριστική «σερπεντίνα» του. Με την μπάλα στα πόδια μπορούσε να περάσει διαδοχικά τους αντιπάλους του χωρίς να χάνει ταχύτητα, με ένα από τα πιο χαρακτηριστικά γκολ του απέναντι στη Vasas Budapest να έρχεται αφού ξεπέρασε πέντε παίκτες μαζί με τον τερματοφύλακα.
Το 1971 βρέθηκε στη δεύτερη θέση της ψηφοφορίας για τη Χρυσή Μπάλα, πίσω από τον Γιόχαν Κρόιφ. Παράλληλα, έγινε ο μοναδικός Ιταλός που αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ στο Κύπελλο Πρωταθλητριών, ενώ κατάφερε να σκοράρει σε δύο διαφορετικούς τελικούς της κορυφαίας ευρωπαϊκής διοργάνωσης.
Σπουδαία ήταν και η διαδρομή του με την Εθνική Ιταλίας. Έκανε ντεμπούτο σε ηλικία 20 ετών απέναντι στη Βραζιλία του Πελέ και σκόραρε στη νίκη με 3-0 στο San Siro. Το 1968 στέφθηκε πρωταθλητής Ευρώπης, ολοκληρώνοντας την παρουσία του με τη «Squadra Azzurra» με 70 συμμετοχές και 22 γκολ.
Η συνύπαρξή του στην Εθνική με τον Gianni Rivera δημιούργησε μία από τις πιο διάσημες ποδοσφαιρικές αντιπαλότητες της Ιταλίας, η οποία κορυφώθηκε στο Μουντιάλ του 1970 με την περίφημη «staffetta», την εναλλαγή των δύο αστέρων μέσα στους αγώνες.
Το τελευταίο παιχνίδι της καριέρας του Ματσόλα ήρθε το 1977, απέναντι στη Milan στον τελικό του Κυπέλλου Ιταλίας. Δεν απομακρύνθηκε, όμως, από το ποδόσφαιρο. Επέστρεψε στην Inter από διοικητικές θέσεις, εργάστηκε επίσης για Genoa και Torino και αργότερα έγινε γνώριμη φυσιογνωμία της ιταλικής τηλεόρασης.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
