Με αφορμή την πρώτη της εμφάνιση στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, η Ζέτα Μακρυπούλια παραχώρησε μια αποκαλυπτική συνέντευξη στο νέο τεύχος του περιοδικού InStyle και τη δημοσιογράφο Ξένια Ιωάννου.
Η αγαπημένη ηθοποιός και παρουσιάστρια δεν περιορίστηκε στα επαγγελματικά της σχέδια, αλλά μίλησε με ειλικρίνεια για τη διαδρομή της αυτογνωσίας, τη μοναχικότητα, την ψυχανάλυση και τον τρόπο με τον οποίο έμαθε να αντιμετωπίζει τον εαυτό της με μεγαλύτερη επιείκεια.
Ζέτα Μακρυπούλια: «Έζησα τον έρωτα στα κόκκινα – Ανυψώθηκα και έπεσα στα πατώματα»
«Η διαδικασία αυτή δεν τελειώνει ποτέ»
Αναφερόμενη στη σχέση της με τη μοναχικότητα και την προσωπική αναζήτηση, η Ζέτα Μακρυπούλια εξήγησε πως πρόκειται για μια διαδρομή που τη συνοδεύει εδώ και χρόνια.
«Είμαι σε αυτή τη διαδικασία εδώ και πολλά χρόνια γιατί, όπως ξέρεις, είμαι ένας άνθρωπος που έχω κάνει πολύ και ψυχανάλυση και πολλά άλλα ενεργειακά πράγματα. Βέβαια, αυτός είναι ένας φαύλος κύκλος. Μόλις μπεις δεν βγαίνεις. Και δεν τελειώνει και ποτέ».
«Θα έκανα παρέα με τον εαυτό μου»
Στη συνέχεια, η παρουσιάστρια παραδέχτηκε πως πλέον βλέπει διαφορετικά τον εαυτό της, αν και εξακολουθεί να αναγνωρίζει τις αδυναμίες της.
«Θα έκανα παρέα μαζί μου, ναι, μου αρέσω. Έχω βέβαια και σημεία που δεν μου αρέσουν. Είμαι ο πιο αυστηρός κριτής του εαυτού μου, απλώς τώρα είμαι σε μια φάση που δεν με μαλώνω. Μου πήρε πολύ καιρό, γιατί ήμουν πολύ αυστηρή και απαξιωτική με μένα».
«Κουράστηκα να γκρινιάζω για μένα»
Η Ζέτα Μακρυπούλια αποκάλυψε ότι η αλλαγή στη στάση της απέναντι στον εαυτό της ήρθε σταδιακά, όταν συνειδητοποίησε πως είχε εξαντληθεί από τη διαρκή εσωτερική κριτική.
«Ίσως επειδή βαρέθηκα, για αυτό έγινε. Κουράστηκα να γκρινιάζω για μένα. Εντάξει, οι φίλοι μου πάντα ξέρουν τι νιώθω αλλά δεν μου αρέσει να κλαίγομαι. Και δεν μου αρέσει, επειδή μπορεί να περνάω, ας πούμε, μια φάση για δυο χρόνια… Πόσο πια λες κάθε μέρα ότι περνάς αυτό. Κάποια στιγμή θα σε βαρεθούν και οι δικοί σου, οπότε το κρατάω στον εαυτό μου μέχρι να λυθεί».
«Ήμουν στο “χάνω τη ζωή”»
Η ίδια περιέγραψε και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει πλέον τις δύσκολες περιόδους, σε σύγκριση με όσα ένιωθε στο παρελθόν.
«Και κάποια στιγμή έρχεται και ο ίδιος σου ο εαυτός και μπουχτίζει και λες “φτάνει όμως τώρα, κουράστηκα. Νιώθω έτσι, τι να κάνουμε; Είμαι πεσμένη, ρε παιδί μου. Δεν πειράζει. Θα αλλάξει. Κάποια στιγμή θα αλλάξει, τι να κάνουμε τώρα;”.
Γιατί μέχρι πριν από λίγο καιρό ήμουν στο “όχι, χάνω τη ζωή, η ζωή περνάει και εγώ έχω κλειστεί στον εαυτό μου και δεν μου αρέσει τίποτα και δεν με ικανοποιεί τίποτα και δεν κουνιέμαι και δεν κάνω”. Το πιο απλό, δεν πήγαινα ούτε στο γυμναστήριο, ας πούμε».
