Το δικό του «αντίο» στο Σπίτι δίπλα στο ποτάμι και τον ήρωά του, «Οδυσσέα», είπε το μεσημέρι της Τετάρτης 8/7 ο Δημήτρης Τσικλής με μια συγκινητική ανάρτηση στο Instagram.
Όπως είδαμε στο χθεσινό 7/7 επεισόδιο, στη σειρά έπεσε βαρύ θανατικό, με τη Μαγδαληνή να χάνει τον γιο της, αλλά και τον Οδυσσέα να πεθαίνει, μεταξύ άλλων.
Ο ηθοποιός, στην ανάρτησή του αποκάλυψε ότι όταν ολοκλήρωσε την τελευταία σκηνή των γυρισμάτων, μπήκε στο αμάξι του και ξέσπασε σε κλάματα.
Η ανάρτηση
«Όταν τελείωσε η τελευταία σκηνή, μετά την έκρηξη, μπήκα στο αυτοκίνητό μου και ξέσπασα σε κλάματα.
Όχι γιατί τελείωσε ένα γύρισμα.
Αλλά γιατί εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως δεν αποχαιρετούσα μόνο έναν ρόλο.
Σκεφτόμουν όλους εκείνους που αγαπήσαμε και έφυγαν νωρίς. Εκείνους που δεν πρόλαβαν να δουν το μέλλον. Εκείνους που δεν προλάβαμε να κρατήσουμε λίγο περισσότερο, να τους αγκαλιάσουμε λίγο πιο σφιχτά ή να τους πούμε όσα νιώθαμε.
Ίσως τελικά η θύμηση να είναι ο μόνος τρόπος να νικήσουμε την απουσία. Κι όσο υπάρχουν μέσα μας, θα είναι πάντα ζωντανοί.
Ο Οδυσσέας δεν χάθηκε στη θάλασσα.
Χάθηκε τη μέρα που πίστεψε πως, για να αγαπηθεί, έπρεπε να γίνει κάποιος άλλος.
Ο δικός μου Οδυσσέας είναι η μικρογραφία μιας ολόκληρης γενιάς που έμαθε πως υπάρχει μόνο ένας αποδεκτός τρόπος να είσαι άντρας. Έγινε σκληρός όχι επειδή το ήθελε, αλλά επειδή πίστεψε πως μόνο έτσι θα επιβίωνε. Πήγε κόντρα στη φύση του για να χωρέσει στα καλούπια της κοινωνίας. Μέχρι που έγινε σχεδόν ξένος προς τον ίδιο του τον εαυτό.
Για κάθε αγόρι.
Για κάθε άντρα.
Για κάθε άνθρωπο που δεν ένιωσε ποτέ «κανονικός».
Απόψε κλείνει ένας κύκλος.
Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ από καρδιάς στον @alphatv , στους σκηνοθέτες μας @sergioskonstant , Αντώνη Αγγελόπουλο, @michaelroubis και Χάρη Σταθόπουλο. Στους συναδέλφους μου και σε όλους τους αφανείς ανθρώπους πίσω από τις κάμερες, που έδωσαν σάρκα, ψυχή και ζωή σε αυτή την ιστορία. Στην @asimenia_voulioti μου που χωρίς αυτή δε θα ήταν τίποτα ίδιο.
Και πάνω απ’ όλα, ευχαριστώ εσάς.
Που αγαπήσατε τον Οδυσσέα.
Εύχομαι κάποτε όλοι οι Οδυσσείς να βρουν τη δική τους Ιθάκη.
Όχι έναν τόπο.
Τον εαυτό τους.
Εις το επανιδείν.
Δ»
