Το 1960, στην τότε Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου, η Αλίκη Βουγιουκλάκη γράφει ιστορία: γίνεται η πρώτη ηθοποιός που τιμάται με βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για τη συμμετοχή της στη «Μανταλένα».
Τριάντα πέντε χρόνια αργότερα, στον ίδιο θεσμό και στην ίδια πόλη, η ίδια γυναίκα θα βιώσει μια εντελώς διαφορετική εμπειρία — μια στιγμή έντασης που έμελλε να μείνει χαραγμένη στην ιστορία του Φεστιβάλ.
12 Νοεμβρίου 1995: Η βραδιά που συζητήθηκε
Στις 12 Νοεμβρίου 1995, κατά την τελετή λήξης και την απονομή των βραβείων του 36ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, η τότε παρουσιάστρια της βραδιάς, η ηθοποιός Θέμις Μπαζάκα, καλεί στη σκηνή την Αλίκη Βουγιουκλάκη — μια προσωπικότητα που είχε ταυτίσει την καλλιτεχνική της διαδρομή με την πορεία του ίδιου του θεσμού.
Η είσοδός της, ωστόσο, δεν συνοδεύτηκε μόνο από χειροκροτήματα. Από τον δεύτερο εξώστη του θεάτρου ακούστηκαν αποδοκιμασίες, οι οποίες έκαναν τον κόσμο που βρισκόταν κάτω να αντιδράσει.
Η Αλίκη Βουγιουκλάκη ωστόσο είχε την τελευταία κουβέντα. Ψύχραιμη και με το χαμόγελο στα χείλη, ζήτησε να συνεχιστούν οι αντιδράσεις, για να μπορέσει να απαντήσει σε αυτές.
Μετά από μερικές ανάσες, κοίταξε προς το σημείο από όπου προέρχονταν οι αντιδράσεις και, με το γνώριμο χαμόγελό της, απάντησε.
«Όχι θέλω να σας ακούσω ως το τέλος. Μου αρέσει! Διασκεδάζω με εσάς. Γιατί, με εμένα ονειρευτήκατε από τις οθόνες κι εσείς είστε ακόμα στον εξώστη. Λοιπόν, καθίστε ήσυχα τώρα, γιατί έχουν περάσει ακριβώς 36 χρόνια, απότότε που βραβεύτηκα εδώ στην Μανταλένα και τραγουδούσα το τραγούδι του Χατζηδάκι, Θάλασσα πλατιά».
Αλίκη Βουγιουκλάκη: Η «υπόθεση του τσιγάρου» και η ατάκα της που μένει αξέχαστη μέχρι σήμερα
Μια στιγμή που έμεινε στην ιστορία
Η παρουσία της Αλίκης Βουγιουκλάκη εκείνο το βράδυ δεν ήταν απλώς μια εμφάνιση τιμής. Ήταν μια συμβολική επιστροφή στον τόπο όπου είχε ξεκινήσει μια σπουδαία κινηματογραφική αναγνώριση.
Από την πανηγυρική βράβευση του 1960 έως την ένταση του 1995, η πορεία της στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης αποτυπώνει όχι μόνο την καριέρα μιας σταρ, αλλά και τη μεταβαλλόμενη σχέση του ελληνικού κοινού με τα πρόσωπα που σημάδεψαν τον κινηματογράφο.
