Αχ, το Junior’s TV… Μπορεί σήμερα να γελάμε με τα παλιά βιντεάκια, αλλά τότε, για εμάς ήταν κάτι σαν μαγικό κουτί με καρτούν που άνοιγε μόνο τα Σαββατοκύριακα. Θυμάσαι; Το πρωί έπρεπε να ξυπνήσεις προσεκτικά, γιατί αν άργησες… έχανες τον Igano Kabamaru να τρέχει σαν σφαίρα, ή τον Σερίφη του Διαστήματος και τους Αστρομαχητές να σώζει τον γαλαξία – και μετά θα άκουγες την κατσάδα της μαμάς γιατί καθυστέρησες στο πρωινό.
Και αμέσως μετά; Υποβρύχιο Κεραυνός, που μας έκανε να νιώθουμε σαν να ήμασταν πιλότοι διαστημοπλοίων με την στολή μας από σεντόνια, και ThunderCats που μας έκανε να φωνάζουμε «Thunder… Thunder… ThunderCats HO!» σαν να είχαμε την ίδια δύναμη με τον Λάιον-Ο.
Και τι να πούμε για τον Αστυνόμο Σαΐνη; Ο τύπος ήταν τόσο σοβαρός, αλλά εμείς γελούσαμε κάθε φορά που έπεφτε η σκούπα. Και φυσικά, Τομ και Τζέρι: οι αιώνιοι αντίπαλοι, που μας έκαναν να σχεδιάζουμε παγίδες με μαξιλάρια για τον αδερφό μας.
Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε και τους ήρωες του διαστήματος και της περιπέτειας: BraveStarr, Voltron, οι οποίοι μας έκαναν να φανταζόμαστε ότι εμείς ήμασταν οι τελευταίοι που θα σώζαμε το σύμπαν. Σαφώς, ο καναπές ήταν το πιλοτήριο και το σαλόνι το πεδίο μάχης.
Κι ας μην ξεχνάμε τα μικρά παράθυρα με παρουσιαστές που προσπαθούσαν να μας διδάξουν πράγματα. Εμείς όμως ήμασταν απασχολημένοι με τις μάχες, τα διαστημόπλοια και τα τεράστια μαλλιά των ThunderCats.
Το Junior’s TV δεν ήταν απλά ένα κανάλι. Ήταν το Σαββατοκύριακο της παιδικής μας ζωής, ο κόσμος όπου τα πάντα ήταν δυνατά: οι ήρωες κέρδιζαν, οι κακοί πάντα είχαν ένα σχέδιο που απέτυχε, και εμείς γελούσαμε, φωνάζαμε και ονειρευόμασταν μαζί τους.
Σήμερα, όταν θυμόμαστε τον Igano Kabamaru που πέφτει με ταχύτητα σαν ninja, τον Saber Rider να οδηγεί το έφιππο του διαστήματος, ή τους ThunderCats να σώζουν την Τρίτη Γη, δεν μπορούμε παρά να χαμογελάμε!
