Το Project Hail Mary ανήκει σε εκείνη την κατηγορία ταινιών επιστημονικής φαντασίας που δεν αρκούνται στο να κοιτάξουν το Διάστημα ως φόντο εντυπωσιασμού.
Το χρησιμοποιούν ως καθρέφτη.
Πίσω από τα διαστημόπλοια, την απειλή για την ανθρωπότητα και την αγωνία της αποστολής, κρύβεται μια ιστορία βαθιά ανθρώπινη: ένας άνθρωπος μόνος απέναντι στο άγνωστο, με μοναδικά του όπλα τη γνώση, το ένστικτο και την ανάγκη να μη χαθεί η ελπίδα.
Διαβάστε επίσης: Obsession – Κριτική: Το «πρόσεχε τι εύχεσαι» δεν ήταν ποτέ τόσο κυριολεκτικό και… εφιαλτικό
Βασισμένη στο best seller μυθιστόρημα του Andy Weir, η ταινία ακολουθεί τον Ryland Grace, έναν καθηγητή φυσικών επιστημών που ξυπνά σε ένα διαστημόπλοιο, 11,9 έτη φωτός μακριά από τη Γη, χωρίς να θυμάται πώς βρέθηκε εκεί. Στον κεντρικό ρόλο βρίσκεται ο Ryan Gosling, ενώ τη σκηνοθεσία υπογράφουν οι Phil Lord και Christopher Miller.
Θέαμα με ρυθμό και συναίσθημα
Οι Phil Lord και Christopher Miller επιλέγουν να μη φτιάξουν μια ψυχρή, βαριά sci-fi ταινία, αλλά ένα κινηματογραφικό ταξίδι που πατάει ταυτόχρονα στο χιούμορ, στο μυστήριο και στη συγκίνηση. Το φιλμ έχει εντυπωσιακή κλίμακα, όμως δεν χάνεται ποτέ εντελώς μέσα στο θέαμα. Ακόμη και όταν το διακύβευμα είναι τεράστιο, το ενδιαφέρον παραμένει στον άνθρωπο που βρίσκεται στο κέντρο της ιστορίας.
Η αφήγηση λειτουργεί με σταδιακές αποκαλύψεις, καθώς ο ήρωας προσπαθεί να συνθέσει το παζλ της αποστολής του. Αυτό βοηθά την ταινία να κρατήσει ρυθμό, αν και η διάρκειά της κατά σημεία γίνεται αισθητή. Δεν είναι από τις ταινίες που τελειώνουν γρήγορα, ούτε από εκείνες που αποφεύγουν τις συναισθηματικές κορυφώσεις. Όμως, ακόμη και όταν γίνεται πιο γλυκιά απ’ όσο χρειάζεται, παραμένει τίμια στο συναίσθημά της.
Ο Ryan Gosling κρατά την ταινία ζωντανή
Ο Ryan Gosling είναι το μεγάλο χαρτί του Project Hail Mary. Η ερμηνεία του δεν στηρίζεται μόνο στη γοητεία ή στο χιούμορ του, αλλά σε μια πιο ήσυχη, ανθρώπινη ευαισθησία. Ο Ryland Grace θα μπορούσε εύκολα να γίνει ένας ακόμη «έξυπνος ήρωας που σώζει τον κόσμο». Ο Gosling, όμως, τον κάνει αληθινό, μπερδεμένο, φοβισμένο, αστείο και τελικά βαθιά συγκινητικό.
Η ταινία απαιτεί από εκείνον να κουβαλήσει μεγάλα κομμάτια μόνος του, απέναντι σε τεχνικά περιβάλλοντα, σιωπές και μη ανθρώπινες παρουσίες. Και εκεί είναι που κερδίζει. Δεν υπερπαίζει, δεν προσπαθεί να γίνει μεγαλύτερος από την ιστορία. Αντίθετα, αφήνει τον ήρωα να αποκαλυφθεί σταδιακά.
Στο πλευρό του, η Sandra Hüller δίνει κύρος και ένταση στον ρόλο της Eva Stratt, έστω κι αν η ταινία θα μπορούσε να της δώσει περισσότερο χώρο. Το cast συμπληρώνουν, μεταξύ άλλων, οι James Ortiz, Lionel Boyce, Milana Vayntrub και Ken Leung.
Εικόνα, μουσική και ατμόσφαιρα
Οπτικά, το Project Hail Mary έχει την καθαρότητα και την κλίμακα που χρειάζεται ένα τέτοιο sci-fi. Το Διάστημα δεν παρουσιάζεται μόνο ως απειλή, αλλά και ως χώρος θαύματος. Η ταινία δεν φοβάται να γίνει μεγάλη, φωτεινή και συγκινητική, χωρίς να βουλιάζει στην υπερβολικά σκοτεινή σοβαροφάνεια που συχνά συνοδεύει το είδος.
Η μουσική και ο ήχος βοηθούν πολύ στο να χτιστεί η συναισθηματική διαδρομή. Υπάρχουν στιγμές αγωνίας, αλλά και στιγμές σχεδόν παιδικού ενθουσιασμού, εκεί όπου η ταινία θυμίζει πως η επιστημονική φαντασία μπορεί να είναι και συγκινητική και διασκεδαστική.
Συμπέρασμα
Το Project Hail Mary είναι μια από εκείνες τις ταινίες που θέλουν να σε κάνουν να κοιτάξεις ψηλά, αλλά τελικά σε κερδίζουν επειδή σε φέρνουν πιο κοντά σε κάτι πολύ γήινο. Δεν είναι άψογο. Κάπου χάνει λίγο σε διάρκεια, κάπου πιέζει το συναίσθημα, κάπου γίνεται πιο crowd-pleasing απ’ όσο χρειάζεται. Όμως έχει ψυχή.
Δεν βασίζεται μόνο στο ερώτημα «θα σωθεί η ανθρωπότητα;», αλλά στο αν ένας άνθρωπος μπορεί, ακόμη και στο πιο αδιανόητο σκοτάδι, να βρει λόγο να συνεχίσει…
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
