Για εμάς τους millennials, τα απογεύματα στα 90s είχαν τον δικό τους ρυθμό. Ανάμεσα στο σχολείο και το παιχνίδι, η τηλεόραση ήταν σταθερό ραντεβού που το τηρούσαμε ευλαβικά.
Θυμάσαι τη χαριτωμένη Floricienta; Δες τι κάνει σήμερα!
Χωρίς Netflix, χωρίς συνδρομές και πλατφόρμες, η μόνη λύση για να δούμε την αγαπημένη μας σειρά ήταν να μπαστακωθούμε μπροστά στην οθόνη και… αυτό ακριβώς κάναμε για να παρακολουθήσουμε τα θρυλικά Τσικιτίτας (Chiquititas)!
Από τη Λατινική Αμερική… κατευθείαν στο παιδικό μας δωμάτιο
Στα τέλη των 90s, η ελληνική τηλεόραση είχε ήδη παραδοθεί στις λατινοαμερικάνικες τηλενουβέλες. Οι μεγάλες σειρές μιλούσαν για έρωτες, εκδίκηση και οικογενειακά μυστικά. Κάπου εκεί, όμως, εμφανίστηκε κάτι διαφορετικό, μια σειρά που δεν απευθυνόταν στους μεγάλους, αλλά μιλούσε κατευθείαν στα παιδιά.
Το Τσικιτίτας δεν έμοιαζε με τίποτα άλλο. Δεν είχε κακές πεθερές, διαβολικές επίδοξες νύφες και συγκρούσεις πλούσιων με φτωχών.
Είχε… παιδιά! Πολλά παιδιά. Και μια ιστορία που χτιζόταν πάνω στη μοναξιά, τη φιλία και την ανάγκη να ανήκεις κάπου.
Το Rincón de Luz και οι ιστορίες που μας μεγάλωσαν
Το ορφανοτροφείο Rincón de Luz στάθηκε αφετηρία να γνωρίσουμε για πρώτη φορά νέες πτυχές της ζωής. Εκεί γεννήθηκαν φιλίες, πρώτοι έρωτες, απογοητεύσεις και στιγμές που χωρίς να το καταλάβουμε μας έκαναν να ωριμάσουμε.
Η σειρά, δημιουργία της Κρις Μορένα, ξεκίνησε το 1995 και εξελίχθηκε σε τηλεοπτικό μαραθώνιο συναισθήματος, με επτά σεζόν, πάνω από 1.000 επεισόδια και μια κινηματογραφική ταινία. Κι όμως, κανείς μας δεν θυμάται τα νούμερα. Θυμόμαστε τις σκηνές. Τα τραγούδια. Τα πρόσωπα.
Πώς ζήσαμε τα Τσικιτίτας στην Ελλάδα
Ναι, τα Τσικιτίτας προβλήθηκαν σε δεκάδες χώρες. Ναι, έγιναν spin-offs, επανεκκινήσεις, ακόμα και videogame. Αλλά στην Ελλάδα είχαν άλλη βαρύτητα, ήταν η απογευματινή μας τελετουργία. Ήταν το πρώτο τηλεοπτικό «δέσιμο» με χαρακτήρες. Ήταν η πρώτη φορά που κλάψαμε για κάτι που δεν ήταν αληθινό, αλλά το νιώθαμε αληθινό.
Μεγαλώσαμε. Τα Τσικιτίτας έμειναν
Η σειρά έτρεξε αρχικά από το 1995 έως το 2001, κλείνοντας τον κύκλο της με την ταινία Chiquititas: Rincón de Luz. Αλλά όπως πάντα οι… πρώτες αγάπες αφήνουν ένα αποτύπω,α.
Γιατί κάθε φορά που ακούς ένα από τα τραγούδια, κάθε φορά που βλέπεις μια φωτογραφία από το Rincón de Luz, κάθε φορά που κάποιος πει «θυμάσαι τα Τσικιτίτας;» γυρνάς πίσω.
Σε μια εποχή πιο αθώα, πιο συναισθηματική, πιο αληθινή, που όλοι θα θέλαμε έστω και για λίγο να ξαναζήσουμε!
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ατρόμητοι: Η σειρά-φαινόμενο που σημάδεψε τα παιδικά μας μεσημέρια και ο… Ταρούσα της καρδιάς μας!
