Τι χρειάζεται ένα ψυχολογικό θρίλερ για να ανταποκριθεί στις προσδοκίες; Ένα ταλαντούχο καστ είναι αναμφίβολα απαραίτητο. Σενάριο σφιχτοδεμένο. Επιβλητική ατμόσφαιρα; Φυσικά. Μια νοητή κλωστή που νιώθεις πως όσο περισσότερο την τραβάς, τόσο βαθύτερα σε καταπίνει η αμφιβολία; Εννοείται.
Και στο Verity οφείλω να ομολογήσω πως βρήκα αρκετά από τα παραπάνω. Από την άλλη πάλι, αυτά που δεν βρήκα ήταν αρκετά για να εξατμιστεί ο ενθουσιασμός πιο γρήγορα κι από Coca-Cola που ξεχνάς ανοιχτή.
Διαβάστε επίσης: Hallow Road – Κριτική: Δύο γονείς, ένα τροχαίο στη μέση του πουθενά και ένα ψυχολογικό θρίλερ που σε καταπίνει
Το ταλαντούχο καστ το είχαμε – κατά τα 2/3 τουλάχιστον –, καθώς η Dakota Johnson παραμένει εγκλωβισμένη στη μανιέρα μιας τυποποιημένης υποτονικότητας, την οποία αρνείται – ή αδυνατεί – πεισματικά να αποτινάξει από πάνω της, με όποιον ρόλο κι αν καταπιαστεί. Το ίδιο σχεδόν ανέκφραστο βλέμμα, η ίδια νωχελικότητα, η ίδια ερμηνευτική θερμοκρασία που σπανίως ξεπερνά το χλιαρό.
Anne Hathaway: Μια όαση στην ερμηνευτική έρημο
Ευτυχώς, σε κάθε έρημο υπάρχουν και οάσεις. Και το όνομα της συγκεκριμένης ακούει στο Anne Hathaway.
Με μία λέξη; Συμπαγής. Με περισσότερες; Μια ερμηνεία στιβαρή, με απόλυτο έλεγχο των εκφραστικών της μέσων. Άλλοτε μοιραία, άλλοτε σχεδόν απόκοσμη, με εκείνο το υπέροχα κενό βλέμμα που μοιάζει να μην προδίδει απολύτως τίποτα.
Και κάπου εκεί έρχεται η στιγμή που, μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, κάνει θρύψαλα το παραπέτασμα της καθηλωμένης κατατονίας, αφήνοντας στη θέση του να ξεχυθεί ένας υστερικός, σχεδόν ζωώδης τρόμος. Μια ερμηνευτική μεταμόρφωση που δεν χρειάζεται φανφάρες για να επιβληθεί. Μόνο μια ανεπαίσθητη μετατόπιση στο βλέμμα, μια σύσπαση στο πρόσωπο, μια έκρηξη τη στιγμή ακριβώς που πρέπει.
Από δίπλα, ο Josh Hartnett συνεχίζει να κερδίζει έξτρα πόντους με τη γοητεία του – ποτέ άδικα και σίγουρα όχι χαρισμένους. Με βλέμμα βαθύ, μια υπόγεια ένταση που σιγοβράζει και τις απαραίτητες ερμηνευτικές εξάρσεις εκεί όπου το απαιτούσε η περίσταση, καταφέρνει να ισορροπήσει ανάμεσα στη γοητεία και στην αμφιβολία. Να σε κάνει να αναρωτιέσαι αν πίσω από το γοητευτικό προσωπείο κρύβεται κάτι πολύ πιο σκοτεινό.
Κι αυτή ακριβώς είναι η πεμπτουσία ενός καλού ψυχολογικού θρίλερ. Να μη σου επιτρέπει να εμπιστευτείς ούτε εκείνον που θέλεις απεγνωσμένα να πιστέψεις.
Η άνοστη ποπ, οι σεναριακές τρύπες και το φινάλε που κατέρρευσε
Και τι δεν μας άρεσε;
Ας ξεκινήσουμε από τη μουσική. Γιατί, σε αρκετές στιγμές, αντί να αισθάνομαι ότι παρακολουθώ ένα σκοτεινό ψυχολογικό θρίλερ, περίμενα σχεδόν να εμφανιστεί από κάποια γωνία ο Christian Grey.
Εκείνη τα άνοστα ποπ, lounge μπιτάκια, που περισσότερο παραπέμπουν στο Fifty Shades of Grey παρά σε μια ιστορία εμποτισμένη με παράνοια, αμφιβολία και ψυχολογική ασφυξία, αφαιρεί πολύτιμους πόντους από την ατμόσφαιρα.
Πού είναι η υπόκωφη μουσική που σε καταπνίγει, που εισχωρεί ύπουλα κάτω από το δέρμα σου και δεν σου αφήνει χώρο να ανασάνεις; Γιατί σε ένα ψυχολογικό θρίλερ που σέβεται τον εαυτό του, η μουσική δεν συνοδεύει απλώς τον τρόμο. Τον γεννά.
Και φυσικά, φτάνουμε στο τέλος…
Από εκείνα τα αμφίσημα τέλη που φιλοδοξούν να σε αφήσουν με το βασανιστικό ερώτημα «τι συνέβη πραγματικά;», αλλά καταλήγουν να σε κάνουν να τραβάς τα μαλλιά σου. Έχεις, δεν έχεις.
Γιατί εδώ, ναι μεν πέφτουν οι τίτλοι τέλους και βρίσκεσαι με το κινητό στο χέρι να πληκτρολογείς «Verity ending explained», αλλά όχι απαραίτητα επειδή το σενάριο σε έχει συνεπάρει με την ευφυΐα του. Περισσότερο επειδή προσπαθείς απεγνωσμένα να ανακαλύψεις αν μπορούν κάπως να «δέσουν» λογικά κάποια από τις δύο εκδοχές που σου σερβίρει το φινάλε.
Οι σεναριακές τρύπες είναι τέτοιες που, όπως κι αν προσπαθήσεις να ζυμώσεις τις δύο πιθανές εκδοχές, το ζυμάρι δεν φουσκώνει με τίποτα. Η λογική προσκρούει σε αλλεπάλληλους τοίχους, οι αντιφάσεις ξεφυτρώνουν η μία πίσω από την άλλη και κάθε απόπειρα να βγάλεις άκρη καταλήγει σε ένα ακόμη αδιέξοδο.
Αυτό είναι και το χειρότερο… Ότι η ταινία διαθέτει αρκετά από τα υλικά που θα μπορούσαν να την απογειώσουν. Έχει τις ερμηνείες, έχει την πρώτη ύλη, έχει στιγμές που σε κάνουν να πιστεύεις ότι κάτι πραγματικά ανατριχιαστικό παραμονεύει στη γωνία. Κι όμως, όταν έρχεται η ώρα να εξαργυρώσει όσα υποσχέθηκε, μοιάζει να μην ξέρει τι να κάνει με αυτά.
Η προσπάθεια ήταν τίμια. Αλλά έμεινε εκεί…
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Σύγκρουση: Ατύχημα ή δολοφονία; Ένα παζλ μυστηρίου και μια αλήθεια καλά κρυμμένη
