Η ΕΡΤ, την οποία και εγώ έχω σχολιάσει αρνητικά πάμπολλες φορές, φαίνεται πως και φέτος γίνεται ο εύκολος στόχος μετά τη Eurovision.
Η 10η θέση του Ακύλα δημιούργησε τηλεοπτικές αναταράξεις, υπερβολικές αντιδράσεις, αιχμές και βαριές εκφράσεις, λες και για το αποτέλεσμα ευθύνεται αποκλειστικά η δημόσια τηλεόραση.
Αν, όμως, κάνουμε μια αναδρομή και δούμε τα πράγματα με ψυχραιμία, η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική.
Μια ανοιχτή διαδικασία επιλογής
Η φετινή διαδικασία επιλογής ήταν ίσως η πιο ανοιχτή και δημοκρατική των τελευταίων ετών.
Η ΕΡΤ έδωσε στον κόσμο τη δυνατότητα να συμμετέχει ενεργά στην επιλογή του τραγουδιού μέσα από έναν εθνικό τελικό, όπου κοινό και επιτροπή επέλεξαν τον Ακύλα και το «Ferto» για να εκπροσωπήσει τη χώρα. Δεν ήταν μια εσωτερική διαδικασία, δεν ήταν μία απευθείας ανάθεση, ούτε μία απόφαση πίσω από κλειστές πόρτες.
Ο κόσμος αγάπησε το τραγούδι από την πρώτη στιγμή και το στήριξε μαζικά. Αυτή η μαζική στήριξη επηρέασε, όπως φάνηκε, θετικά και τα μέλη που απαρτίζουν τις τηλεοπτικές εκπομπές.
Ωστόσο, οι μεγάλες προσδοκίες που δημιουργήθηκαν δεν ήταν κατευθυνόμενες, ούτε προήλθαν από κάποια «προπαγάνδα» της ΕΡΤ. Οι στοιχηματικές εταιρείες, τα fan clubs της Eurovision και η διεθνής κοινότητα έδιναν την ελληνική συμμετοχή πολύ ψηλά για μήνες.
Άρα, το κλίμα αισιοδοξίας δεν ήταν κάτι τεχνητό. Δημιουργήθηκε οργανικά από την αποδοχή που είχαν ο Ακύλας και το τραγούδι.
Ήταν δύσκολο όλο αυτό να το διαχειριστεί ο Ακύλας;
Η απάντηση είναι ξεκάθαρα ναι. Όμως όλο αυτό δεν ήταν κάτι που δημιούργησε η κρατική τηλεόραση.
Και ναι, η ΕΡΤ έκανε λάθη. Υπήρξαν αστοχίες, ενώ και η παρουσίαση από τη Μαρία Καζάκου και τον Γιώργο Καπουτζίδη δεν ήταν η καλύτερη που έχουμε δει. Όμως αυτό απέχει πολύ από το να λέμε ότι η ΕΡΤ «κατέστρεψε» τον Ακύλα ή πως πρέπει να του ζητήσει συγγνώμη.
Αντιθέτως, φέτος η δημόσια τηλεόραση στήριξε τη συμμετοχή όσο λίγες φορές στο παρελθόν, με πολλά ταξίδια, με συμμετοχές σε eurofan parties, με εκπομπές, με αφιερώματα, με συνεχή προβολή και γενικότερα με μια κινητοποίηση που έλειπε τα προηγούμενα χρόνια.
Οι αντιφάσεις μετά το αποτέλεσμα
Από την άλλη, μου προκαλεί εντύπωση η αλλαγή στάσης ορισμένων τηλεοπτικών προσώπων.
Για παράδειγμα, ο Γιώργος Λιάγκας το πρωί χαρακτήρισε το τραγούδι του Ακύλα «μέτριο» και έριξε ευθύνες στην ΕΡΤ για τις υπερβολικές προσδοκίες.
Και ερωτώ, αφού η άποψη καθενός είναι απόλυτα σεβαστή: γιατί αυτή η τοποθέτηση δεν διατυπώθηκε πριν από τον διαγωνισμό; Αν η Ελλάδα είχε μπει τελικά στην πεντάδα, θα ακούγαμε σήμερα τέτοιες τοποθετήσεις; Ή μήπως στην ενδεχόμενη καλή κατάταξη θα μιλούσαμε για «επιτυχία», «έξυπνη στρατηγική», «καταπληκτικό promo» και «δικαίωση»;
Ακόμα μεγαλύτερη αντίφαση δημιουργείται αν θυμηθεί κανείς ότι λίγες ημέρες πριν από τον τελικό, οι ίδιες εκπομπές μιλούσαν για φαβορί, για «στημένο παιχνίδι» απέναντι στην Ελλάδα και για πιθανή νίκη του Ακύλα.
Είναι εύκολο μετά το αποτέλεσμα να αλλάζει το αφήγημα και να παρουσιάζεται εκ των υστέρων μια συμμετοχή ως «μέτρια». Η κριτική είναι θεμιτή, αλλά χρειάζεται συνέπεια και μέτρο.
Η 10η θέση δεν είναι αποτυχία
Η 10η θέση στη Eurovision δεν είναι αποτυχία. Είναι μια αξιοπρεπέστατη θέση σε έναν διαγωνισμό με τεράστιο ανταγωνισμό.
Και σίγουρα δεν μπορεί κάθε χρόνο η ΕΡΤ να αντιμετωπίζεται σαν ο αποδιοπομπαίος τράγος, ειδικά σε μια χρονιά που επιχείρησε να αλλάξει πράγματα, να ανοίξει τη διαδικασία στον κόσμο και να στηρίξει ουσιαστικά τον εκπρόσωπο της χώρας.
Ίσως τελικά το πρόβλημα να μην είναι μόνο το αποτέλεσμα της Eurovision, αλλά η ανάγκη ορισμένων εκπομπών να βρίσκουν πάντα έναν εύκολο στόχο για τηλεοπτικό θόρυβο.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
