Επιλέξτε το zNews ως προτεινόμενη πηγή στο Google

Τον χλεύασαν, τον τρόλαραν, τον αμφισβήτησαν. Εκείνος, όμως, δεν το έβαλε κάτω. Κόντρα στις προσδοκίες και με μια αξιοθαύμαστη επιμονή, ο Robert Pattinson αποφάσισε να σηκώσει, μεσαίο δάχτυλο στους haters και να αποδείξει ότι μια τεράστια εμπορική επιτυχία δεν είναι απαραίτητο να καθορίζει ολόκληρη την καριέρα ενός ηθοποιού.

Διαβάστε επίσης: Robert Pattinson: Από το Twilight στον James Bond – Οι ρόλοι που τον μεταμόρφωσαν και η νέα εποχή του 007

Γιατί, όσο κι αν κάποιοι επέμεναν να βλέπουν στο πρόσωπό του τον αιώνια χλωμό, μελαγχολικό βρικόλακα του Twilight εκείνος γνώριζε πολύ καλά ότι είχε πολλά περισσότερα να προσφέρει από τον Έντουαρντ Κάλεν.

Φυσικά ακόμη και στην περίπτωσή του, τα στερεότυπα έσπευσαν να τον καταποντίσουν. Πόσοι πίστευαν πραγματικά ότι θα κατάφερνε να αποτινάξει από πάνω του έναν τόσο εμβληματικό, αλλά και τόσο περιοριστικό για την καλλιτεχνική του ταυτότητα, ρόλο όπως εκείνον του Έντουαρντ Κάλεν; Ελάχιστοι. Κι όμως, εκείνος το έκανε. Και σαν να μην έφτανε αυτό, τους έκλεισε και πονηρά το μάτι.

Αλήθεια, από πότε η εμπορική επιτυχία έγινε «μη, κακό, τζιζ»; Από πότε το να γεμίζεις κινηματογραφικές αίθουσες και να σε λατρεύει το ευρύ κοινό αποτελεί τεκμήριο καλλιτεχνικής ανεπάρκειας;

Εξαιρώ, φυσικά, τους «υπηρέτες» της τσέπης θυσιάζοντας κάθε ίχνος καλλιτεχνικής αναζήτησης στον βωμό του κέρδους. Αλλά και πάλι, ο καθένας κάνει τις επιλογές του.

Πάντως, άλλο η εμπορικότητα, άλλο η καλλιτεχνική αξία, ο μύθος έχει από καιρό καταρριφθεί, γι΄αυτό καλό είναι να μην βγάζουμε τόσο εύκολα – και γρήγορα – συμπεράσματα, ειδικά στα πρώτα βήματα, τότε που παλεύεις να καθιερωθείς σε μια βιομηχανία που δεν συγχωρεί εύκολα την αποτυχία, μια εμπορική επιτυχία μπορεί να αποδειχθεί το μεγαλύτερο διαβατήριό σου.

(Και, που ‘σαι, μεταξύ μας… και ο πολύς Ταρκόφσκι γκώνει κάποια στιγμή και τον πιο ορκισμένο σινεφίλ. Απλώς δεν το ομολογεί πάντα).

Στην περίπτωση του Πάτινσον, τα πρώτα δείγματα γραφής ήταν ενθαρρυντικά πολύ πριν από τη φρενίτιδα που προκάλεσε η κινηματογραφική μεταφορά των βιβλίων της Στέφανι Μέγιερ. Ήδη από το 2004 είχε εμφανιστεί στην τηλεοπτική παραγωγή Ring of the Nibelungs, ενώ είχε συμμετάσχει και στο Vanity Fair, παρότι οι σκηνές του κόπηκαν από την τελική κινηματογραφική εκδοχή.

Έναν χρόνο αργότερα, το 2005, ήρθε ο ρόλος του Σέντρικ Ντίγκορι στο Ο Χάρι Πότερ και το Κύπελλο της Φωτιάς, μέσα από τον οποίο άρχισε να συστήνεται στο ευρύ κοινό. Και ήδη κάτι έδειχνε ότι αυτό το παιδί είχε μέλλον.

Από το εμπορικό σινεμά στην ερμηνευτική καταξίωση

Ο Ρόμπερτ Πάτινσον είναι χαρακτηριστική περίπτωση ηθοποιού που αρνείται να βολευτεί. Και γιατί, άλλωστε, να το κάνει όταν έχει τόσα να δώσει και να αφήσει το δικό του αποτύπωμα στο πάνθεον του κινηματογράφου;

Αν κάτι τον χαρακτηρίζει, είναι η ερμηνευτική του ευελιξία. Η ικανότητά του να μεταμορφώνεται, να πειραματίζεται, να τσαλακώνει την εικόνα του και να αναζητά χαρακτήρες που βρίσκονται πολύ μακριά από την ασφάλεια της «μανιέρας».

Από το Good Time και το The Lighthouse μέχρι το The Devil All the Time και το Tenet, ο Βρετανός ηθοποιός απέδειξε ότι μπορεί να κινηθεί με την ίδια άνεση τόσο στο ανεξάρτητο όσο και στο εμπορικό σινεμά. Να γίνει σκοτεινός, απρόβλεπτος, αλλόκοτος, ευάλωτος. Να χαθεί μέσα σε έναν ρόλο χωρίς να ενδιαφέρεται αν θα παραμείνει όμορφος, γοητευτικός ή συμπαθής.

Το 2022, όταν φόρεσε τη στολή του Batman, ανέλαβε ακόμη έναν ρόλο με τεράστια κινηματογραφική κληρονομιά, αποδεικνύοντας ότι δεν φοβάται τις συγκρίσεις με τους προκατόχους του. Μετά ήρθε και η «Οδύσσεια», όπου υποδύθηκε τον αλαζόνα και αδίστακτο Αντίνοο, άλλη μια πρόκληση, στην οποία ανταποκρίθηκε τα μέγιστα.

Ο νέος 007, το… κράξιμο και το στοίχημα μιας ακόμη μεγάλης μεταμόρφωσης

Εδώ και χρόνια, ο Ρόμπερτ Πάτινσον χτίζει μεθοδικά το όνομά του μέσα από απαιτητικές συνεργασίες, διαφορετικούς κινηματογραφικούς κόσμους και ρόλους βαρύτητας.

Και χθες, 16 Νοεμβρίου 2026, ήρθε ακόμη μία επιβεβαίωση της διαδρομής του: ανακοινώθηκε επίσημα ότι θα είναι ο επόμενος Τζέιμς Μποντ, διαδεχόμενος τον Ντάνιελ Κρεγκ στον εμβληματικό ρόλο του πράκτορα 007.

Μπαμ! Δεν πρόλαβε καλά καλά να γίνει γνωστή η είδηση και ξέσπασε «καταιγίδα» αμφισβήτησης, όχι μόνο από χρήστες του διαδικτύου, αλλά και από αυτόκλητους ειδήμονες που άρχισαν να κραδαίνουν τα ξίφη τους με προκαθορισμένους δογματισμούς… «Πολύ κουρασμένη η όψη του», «υπερβολικά αναγνωρίσιμος για να πείσει ως 007», «πολύ σκοτεινός για τον ρόλο», και άλλα πολλά.

Κάτι φταίει εδώ, μα τι φταίει; Μήπως η συγκεκριμένη εικόνα αρρενωπότητας που έχουμε συνηθίσει να ταυτίζουμε με τον Τζέιμς Μποντ; Από τον επιβλητικό Σον Κόνερι και τον αριστοκρατικό Ρότζερ Μουρ μέχρι τον σκοτεινό Τίμοθι Ντάλτον και τον ακαταμάχητο Πιρς Μπρόσναν, ο πράκτορας 007 έμοιαζε να υπακούει σε έναν άγραφο κανόνα, γοητευτικός, αψεγάδιαστος και με εκείνη την αβίαστη αυτοπεποίθηση που σχεδόν αγγίζει την αλαζονεία. Ή λέω εγώ τώρα… φταίει απλώς ότι πάντα ένας αποδιοπομπαίος τράγος είναι καλοδεχούμενος για να μπορούμε να ξεσπάμε τα στραβά και τα ανάποδά μας…

Μόνο που και ο Ντάνιελ Κρεγκ άκουσε τα εξ αμάξης όταν ανακοινώθηκε ότι θα φορέσει το κοστούμι του θρυλικού πράκτορα. Πολύ ξανθός, πολύ κοντός, όχι αρκετά γοητευτικός για Bond, έλεγαν τότε. Μέχρι και ιστοσελίδες δημιουργήθηκαν για να διαμαρτυρηθούν για την επιλογή του! Και μετά ήρθε το Casino Royale και τους χάλασε το αφήγημα.

Τη νέα ταινία θα σκηνοθετήσει ο Ντενί Βιλνέβ, με το σενάριο να υπογράφει ο Στίβεν Νάιτ.

Άλλος ένας ρόλος με τεράστια κληρονομιά. Άλλο ένα κινηματογραφικό σύμβολο. Άλλο ένα ζευγάρι παπούτσια που καλείται να αποδείξει ότι μπορεί να γεμίσει.

Μόνο που αυτή τη φορά δεν μιλάμε για έναν ηθοποιό που προσπαθεί να αποτινάξει την ταμπέλα του ωραίου αγοριού. Μιλάμε για έναν καλλιτέχνη που έχει ήδη αποδείξει ότι μπορεί να σταθεί απέναντι σε μεγάλες προσδοκίες και να τις μετατρέψει σε δημιουργική πρόκληση.

Θα καταφέρει να δώσει στον Τζέιμς Μποντ μια νέα ταυτότητα; Να ισορροπήσει ανάμεσα στη διαχρονική γοητεία του θρυλικού πράκτορα και σε μια πιο σύγχρονη, σύνθετη εκδοχή του;

Κάτι μέσα μου λέει πως όχι μόνο χωράει στα παπούτσια του 007, αλλά είναι και έτοιμος να τα περπατήσει με τον δικό του τρόπο!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Τζόνι Ντεπ: Από την αποθέωση στην απομόνωση και ξανά στο κόκκινο χαλί – Πόσο δύσκολη είναι μια δεύτερη αρχή;