Ο Χάρης Εμμανουήλ βρέθηκε στην εκπομπή Καλύτερα αργά και προχώρησε σε μία άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη για τη ζωή και τη λαμπρή πορεία του στον χώρο της υποκριτικής.
«Έχασα τον πατέρα μου μικρός. Οι φίλοι που απέκτησα στη ζωή μου ήταν όλοι μεγαλύτεροι από μένα 5-10 χρόνια και φύγανε όλοι. Και σημαίνει ότι μένεις χωρίς δικούς σου ανθρώπους που μπορούσες να τους πάρεις τα ξημερώματα και να τους πεις “περνάω αυτό το βάσανο, κατέβα να πάμε να πιούμε ένα ποτό να μου φύγει αυτός ο νταλκάς”» εξομολογήθηκε αρχικά.
«Τους έχει πιάσει να αφήσουν το σημάδι του, είναι ενοχλητικό»
Ο ηθοποιός σχολίασε με χιούμορ αλλά και προβληματισμό τη μανία της εποχής για να αφήσουν οι άνθρωποι το «αποτύπωμά» τους.
«Τους έχει πιάσει τους ανθρώπους να αφήσουν το σημάδι τους, είναι ενοχλητικό από ένα σημείο και μετά. Είχα έναν φίλο που τις νύχτες στα μπαρ άκουγε μια λέξη και έλεγε “τι βάρβαρη λέξη”. Αυτή η βαρβαρότητα που έχει καταλάβει τους ανθρώπους, που θέλουν να αφήσουν το αποτύπωμά τους, που πάνε να φάνε και φωτογραφίζουν την μπριζόλα τους, που πάνε να πιουν ένα ποτό και φωτογραφίζουν το χρωματιστό ποτό με τις ομπρέλες».
«Παντρεύτηκα στα 45 μου»
Αναφερόμενος στον δικό του γάμο παραδέχτηκε ότι δεν γνωρίζει το μυστικό επιτυχίας σε μία σχέση αλλά σίγουρα δεν είναι το να προσπαθεί κανείς να αλλάξει τον σύντροφό του.
«Παντρεύτηκα στα 45 μου. Δεν ξέρω αν υπάρχει μυστικό στον γάμο. Να αποδεχτείς τον άλλον, να μην προσπαθείς να αλλάξεις τίποτα από αυτό που είναι, γιατί αυτόν ερωτεύτηκες. Ερωτεύονται αυτόν που είναι και στην προσπάθειά τους να τον φέρουν στα μέτρα τους φτιάχνουν έναν άνθρωπο που δεν λέει τίποτα για αυτούς.»
«Έναμισι χρόνο χρειάστηκε ο αδερφός μου για να αποδεχτεί ότι δεν θα περπατήσει ξανά»
Σε μία ιδιαίτερη στιγμή της συζήτησης μίλησε για τον αδερφό του. «Έναμισι χρόνο χρειάστηκε ο αδερφός μου μετά το ατύχημα που είχε για να αποδεχτεί ότι δεν θα περπατήσει ξανά. Ο αδερφός μου ήταν από τους πρώτους Παραολυμπιονίκες. Είχε συμμετοχή από το 1976 μέχρι το 2004. Σε 8 Ολυμπιάδες έλαβε μέρος».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Χάρης Εμμανουήλ: «Άμα χάσεις τον έλεγχο, γίνεσαι αυτό που λέμε το “ψώνιο”, ο “βλάκας”»
