Καλεσμένη στην εκπομπή του Μιχάλης Κεφαλογιάννης βρέθηκε το Σάββατο 30 Μαΐου η Έρρικα Πρεζεράκου, όπου μίλησε ανοιχτά για μια δύσκολη περίοδο της ζωής της, αποκαλύπτοντας ότι για χρόνια πάλευε με την αγοραφοβία και τον φόβο απέναντι στις κοινωνικές συναναστροφές.
Η ίδια περιέγραψε πώς η μετάβαση από τον πρωταθλητισμό στην καθημερινότητα την έφερε αντιμέτωπη με βαθύτερους εσωτερικούς φόβους, τους οποίους χρειάστηκε χρόνο για να αναγνωρίσει και να αντιμετωπίσει.
«Είχα έναν φόβο με τους ανθρώπους»
Η Έρρικα Πρεζεράκου μίλησε με ειλικρίνεια για την περίοδο που συνειδητοποίησε ότι κάτι μέσα της την έκανε να αποφεύγει τις κοινωνικές επαφές, ειδικά όταν δεν υπήρχε συγκεκριμένος στόχος ή δραστηριότητα.
«Όταν σταμάτησα τον πρωταθλητισμό σε μεγάλη ηλικία πια, συνειδητοποίησα ότι είχα έναν φόβο με τους ανθρώπους. Ειδικά όταν δεν είχα κάποιο σκοπό ή στόχο όταν τους συναντούσα. Ένιωθα έτσι πολύ περίεργα μέσα μου και η τάση μου ήταν να αποφεύγω.
Αυτό συνεχίστηκε για πολλά χρόνια. Τα τελευταία δύο χρόνια κατάφερα να τα κάνω replace αυτά. Όλα! Να τα αντικαταστήσω δηλαδή σαν διαδικασίες. Για πολλά χρόνια με παρατηρούσα, γιατί είχα δημιουργήσει τόσο ωραίους, έξυπνους μηχανισμούς για να αποφεύγω».
Η εμπειρία από τον πρωταθλητισμό και η αντιμετώπιση του φόβου
Η πρώην αθλήτρια αναφέρθηκε και σε μια εμπειρία από τον πρωταθλητισμό στο επί κοντώ, η οποία, όπως είπε, της έμαθε να αντιμετωπίζει τον φόβο στην πράξη και όχι να τον αποφεύγει.
«Στο επί κοντώ είχαμε μάθει κάτι που ήταν πάρα πολύ ενδιαφέρον και έτσι το προτείνω και σε όλους τους ανθρώπους. Έλεγε ο προπονητής ότι, όταν σπάσει ένα κοντάρι, πήγαινες να κάνεις το άλμα και σπάσει το κοντάρι, πρέπει την ίδια στιγμή να πάρεις ένα κοντάρι, να πας να τρέξεις και να κάνεις ένα άλμα. Να μπεις μέσα στον φόβο δηλαδή».
Η περίοδος στο Σούνιο και η εσωτερική της διαδρομή
Η ίδια αποκάλυψε επίσης πως, μετά από ένα σοβαρό προσωπικό ατύχημα, επέλεξε να απομονωθεί για μεγάλο διάστημα στο Σούνιο, όπου και προσπάθησε να επαναπροσδιορίσει τη σχέση της με τον εαυτό της και τον φόβο.
«Οπότε και εγώ, όταν είχα πάθει αυτό το ατύχημα, πήγα και έμεινα στο Σούνιο για δύο χρόνια. Οπότε έγινα χειμερινή κολυμβήτρια. Κολύμπαγα πρωί, μεσημέρι, βράδυ, ήμουν μέσα συνέχεια, να στρέψω την προσοχή μου σε αυτό που μπορώ να κάνω ή και στο να καταλάβω ότι δεν είναι κάτι όλο αυτό που συμβαίνει. Είναι τραύματα που μας κάνουν trigger στον εγκέφαλο, οπότε πρέπει να αλλάξουμε τις νευροσυνάψεις μας, να κάνουμε νέες νευροσυνάψεις πιο θετικές».
«Δεν ζω πραγματικά»
Σε πιο συναισθηματικό σημείο της συνέντευξης, η Έρρικα Πρεζεράκου μίλησε για την αίσθηση εγκλωβισμού που ένιωθε σε μια «ασφαλή» αλλά περιοριστική ζωή, όπως την περιγράφει η ίδια.
«Κατάλαβα πως δεν ζω πραγματικά, υπήρχα μέσα σε μία ασφάλεια που είχα δημιουργήσει. […] Θυμάμαι πως μετά από μία βάπτιση έκλαιγα στο μπάνιο και έλεγα “δεν αντέχω άλλο”».
