Σε μια συνέντευξη με προσωπικές εξομολογήσεις αλλά και αναφορές στους πιο σημαντικούς σταθμούς της καριέρας του, ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή «Super Κατερίνα».
Ο αγαπημένος ηθοποιός μίλησε για τον ρόλο του στη «Μουρμούρα», τη δύναμη της υποκριτικής αλλά και τη μακροχρόνια σχέση του με την Έφη Μουρίκη.
«Ο κόσμος ακόμα με φωνάζει κυρ-Ηλία»
Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης αναφέρθηκε αρχικά στον ρόλο που τον συνόδευσε για πάνω από μία δεκαετία στην τηλεόραση και τον έκανε ακόμα πιο αγαπητό στο κοινό.
«Ο Ηλίας από την «Μουρμούρα» είναι έντεκα χρόνια ζωής. Έντεκα χρόνια «Μουρμούρα», έντεκα χρόνια Ηλίας και μετά εξελίχθηκε σε κυρ-Ηλία. Χαιρόμουν τόσο πολύ, γιατί έβγαινα στον δρόμο και ακόμα με προσφωνούν «κυρ-Ηλία». Το χαίρομαι γιατί αυτό δείχνει οικειότητα, δείχνει ότι με έχουν αγαπήσει, όπως τους αγαπάω κι εγώ. Οι ηθοποιοί έχουμε την πολυτέλεια να ζούμε δανεικές ζωές μέσω των ρόλων που παίζουμε».
Στη συνέχεια μίλησε για τη βαθύτερη ουσία της υποκριτικής και τον τρόπο που οι ρόλοι επηρεάζουν έναν ηθοποιό.
«Θέλω να πω δηλαδή, με απλά λόγια για να καταλαβαίνουν και οι τηλεθεατές… Έχω την πολυτέλεια, επειδή δεν είμαι δολοφόνος, να παίξω έναν δολοφόνο. Έχω την πολυτέλεια να παίξω έναν μεγαλύτερο σε ηλικία από μένα, που είναι ο Γουίλι Λόμαν. Έναν ταλαιπωρημένο άνθρωπο, χτυπημένο από ένα συγκεκριμένο σύστημα, που, όταν δεν σε χρειάζεται, σε φτύνει και σε πετάει. Αποδομεί πλήρως την ψυχή του… για τη δόξα, τα μεγάλα όνειρα, τα σπουδαία. Και όταν καταλήγει, με την εμφάνισή του στη σκηνή, να μιλάει με κάποιον που δεν υπάρχει, που είναι ο πεθαμένος αδερφός του, καταλαβαίνεις ότι αυτός ο άνθρωπος πηγαίνει σταθερά προς τον θάνατο. Αυτό αυτομάτως σε ωριμάζει και βλέπεις διαφορετικά τη ζωή σου» τόνισε ο γνωστός ηθοποιός.
Η σχέση ζωής με την Έφη Μουρίκη
Ο ηθοποιός αναφέρθηκε και στη σύζυγό του, Έφη Μουρίκη, με την οποία πορεύονται μαζί εδώ και σχεδόν τέσσερις δεκαετίες.
«Με τη σύζυγό μου είμαστε 38 χρόνια μαζί. Από παιδάκια. Όταν υπάρχουν οι διαφωνίες είναι το αλατοπίπερο της ζωής. Είναι καλό να σκέφτονται δύο μυαλά αντί του ενός. Και κυρίως στη δουλειά. Και όταν ξέρεις ότι ο άλλος έχει γνώση του αντικειμένου, σε βοηθάει και εσένα. Δε μας φτάνουν οι ώρες να είμαστε μαζί. Θέλουμε συνέχεια να είμαστε μαζί».
«Ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά»
Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης θυμήθηκε και την πρώτη γνωριμία τους, γυρίζοντας πίσω στο 1988, όταν οι δυο τους συνεργάζονταν σε διαφορετικά θεατρικά σχήματα.
«Γνωριστήκαμε το 1988, είχε έρθει με το Εθνικό Θέατρο να παίξει το Γλάρο σε σκηνοθεσία Ντασσέν. Και εγώ τότε έκανα Ρόζενκραντζ και Γκίλντενστερν σε σκηνοθεσία Βολανάκη. Εγώ ήμουν στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος στη Θεσσαλονίκη. Και πέσαμε ο ένας πάνω στον άλλον. Ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Υπάρχει θαυμασμός ο ένας προς τον άλλον. Ποτέ δεν ξέρεις. Ήμασταν τυχεροί νομίζω. Αλλά από την άλλη συμβαίνουν τα πάντα και είναι καλοδεχούμενα και τα πάντα. Και το να μην μπορείς να συμβιώσεις με έναν άνθρωπο. Όλα γίνονται στη ζωή. Αρκεί να το ξέρεις, και να μην κρύβεσαι» εξομολογήθηκε ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης.
