Οι πρώτες νότες από το «Μου λείπεις» ήταν αρκετές για να μετατρέψουν τη στιγμή σε έναν βαθιά προσωπικό αποχαιρετισμό. Στην Άνδρο, ο παπα-Στρατής πήρε το βιολί του και επέλεξε να θυμηθεί μέσα από τη μουσική τον Γιώργο Μαζωνάκη, με τον οποίο τον συνέδεε μια ιστορία που ξεκινούσε πολλά χρόνια πίσω.
Δεν επρόκειτο απλώς για την εκτέλεση ενός τραγουδιού του αείμνηστου καλλιτέχνη. Πίσω από την επιλογή του συγκεκριμένου κομματιού υπήρχε ένας κοινός μουσικός δρόμος, αφού ο παπα-Στρατής είχε βρεθεί στο πλευρό του Γιώργου Μαζωνάκη όταν εκείνος έκανε ακόμη τα πρώτα του βήματα στο τραγούδι.
Χρόνια μετά από εκείνη την εποχή, το βιολί που κάποτε συνόδευε τη φωνή του ακούστηκε ξανά για εκείνον, αυτή τη φορά σε μια φορτισμένη συναισθηματικά αφιέρωση.
Το βιολί που συνόδευσε τα πρώτα του βήματα
Η γνωριμία των δύο ανδρών είχε τις ρίζες της στην αρχή της καλλιτεχνικής διαδρομής του Γιώργου Μαζωνάκη. Τότε, πριν από τη μεγάλη αναγνώριση και την καθιέρωσή του στο ελληνικό τραγούδι, ο παπα-Στρατής τον συνόδευε μουσικά με το βιολί του.
Αυτή η κοινή διαδρομή ήταν που έκανε τη συγκεκριμένη στιγμή στην Άνδρο ακόμη πιο ιδιαίτερη. Ένας άνθρωπος που είχε γνωρίσει τον τραγουδιστή πριν από την αποθέωση επέστρεψε στις κοινές τους μουσικές μνήμες με τον πιο λιτό τρόπο: μέσα από το ίδιο του το όργανο.
