Με μια μακροσκελή και ιδιαίτερα φορτισμένη συναισθηματικά ανάρτηση τοποθετήθηκε η Καίτη Γαρμπή για τον Γιώργο Μαζωνάκη, μετά τη συναυλία του Αντώνη Ρέμου, η οποία πραγματοποιήθηκε μέσα στο βαρύ κλίμα που έχει δημιουργήσει η απώλεια του τραγουδιστή.
Διαβάστε επίσης: Γιώργο Μαζωνάκη, θα είσαι πάντα εκκρεμότητα, σαν πόρτα ανοιχτή…
Η Καίτη Γαρμπή θέλησε να απαντήσει σε όσους εξέλαβαν τη χαρά και τη συμμετοχή της στη συγκεκριμένη μουσική βραδιά ως ασύμβατες με τη θλίψη της για τον Γιώργο Μαζωνάκη. Όπως εξήγησε, τα δύο συναισθήματα μπορούν να υπάρχουν ταυτόχρονα, χωρίς το ένα να ακυρώνει το άλλο.
Παράλληλα, αναφέρθηκε στη συναυλία του Αντώνη Ρέμου, στην οποία, όπως έγραψε, περισσότεροι από 300.000 άνθρωποι βρέθηκαν μαζί, χαρακτηρίζοντας τη μουσική μια γέφυρα ανάμεσα στο πένθος και στη χαρά.
«Το ένα δεν ακυρώνει το άλλο»
Η Καίτη Γαρμπή έγραψε στην ανάρτησή της:
«Χτες στη συναυλία του Αντώνη Ρέμου, μέσα στο πένθος για την απώλεια του συναδέλφου μας και το δέος μπροστά σε 300.000 ανθρώπους, η μουσική έγινε η γέφυρα ανάμεσα σε δύο πολύ δυνατά συναισθήματα.
Μπορείς να θλίβεσαι βαθιά για έναν άνθρωπο που έφυγε και ταυτόχρονα να χαίρεσαι και να νιώθεις περήφανα για έναν άνθρωπο που είναι δίπλα σου. Το ένα δεν ακυρώνει το άλλο.
Αυτές τις μέρες έγιναν δεκάδες συναυλίες, τα νυχτερινά κέντρα άνοιξαν και η μουσική συνέχισε να ακούγεται. Η χθεσινή συναυλία ήταν μια δωρεάν συναυλία για το κοινό και για τους καλλιτέχνες χωρίς κερδοσκοπικό χαρακτήρα.
Κι όμως, μια αυθόρμητη φράση αγάπης προς τον Αντώνη έφτασε να μεταφραστεί ως “προδοσία” στη μνήμη του Γιώργου Μαζωνάκη.
Ο σεβασμός, η αγάπη και η θλίψη μου για τον Γιώργο δεν μπαίνουν σε ζυγαριά με την αγάπη και την εκτίμησή μου για τον Αντώνη. Η αγάπη δεν λειτουργεί έτσι».
«Δεν τιμάται μόνο με τη σιωπηρή ακύρωση»
Στη συνέχεια της τοποθέτησής της, η Καίτη Γαρμπή στάθηκε στις αντιδράσεις που δημιουργήθηκαν, υποστηρίζοντας ότι η αναζήτηση αντιπαράθεσης ακόμη και μέσα σε μια περίοδο πένθους δεν αποτελεί τρόπο απόδοσης σεβασμού στη μνήμη ενός ανθρώπου.
«Το να αναζητάμε κακία και εχθρότητα ακόμη και μέσα στο πένθος δεν είναι σεβασμός στη μνήμη ενός ανθρώπου. Είναι νοσηρή ανθρωποφαγία.
Χτες, η βαθιά συλλογική συγκίνηση και η κοινή μνήμη μέσα από το τραγούδι έγιναν μια ζωντανή, ουσιαστική μορφή αποχαιρετισμού.
Γιατί ένας καλλιτέχνης που έζησε μέσα στη μουσική και αγαπήθηκε τόσο μέσα από αυτήν δεν τιμάται μόνο με τη σιωπηρή ακύρωση.
Τιμάται και όταν χιλιάδες άνθρωποι τραγουδούν μαζί για εκείνον».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Γιώργος Μαζωνάκης – Άννα Βίσση μαζί στη σκηνή: Το ντουέτο από τα παλιά που συγκινεί
