Αν υπάρχει έν α καλό με το ατελείωτο scroll είναι πως, εκεί που νομίζεις ότι έχεις δει και ακούσει τα πάντα, μπορεί ξαφνικά να σου πετάξει μπροστά κάτι που σε αναγκάζει να σταματήσεις. Όπως ακριβώς δηλαδή πέσαμε πάνω στους «Κορυδαλλιώτες».
Πρώτα ήρθε η μελωδία από το μπουζούκι. Από εκείνες που κάνουν το δάχτυλο να αρνείται σχεδόν από μόνο του να συνεχίσει προς το επόμενο βίντεο. Και λίγες στιγμές αργότερα ήρθε το πραγματικό αποσβόλωμα.
Μια παρέα τριών νέων παιδιών. Ο ένας με την κιθάρα, ο άλλος με το μπουζούκι και στη μέση μια φωνή που δύσκολα περνά απαρατήρητη. Βαθιά, στιβαρή, στεντόρεια, με εκείνο το λαϊκό μέταλλο που αναπόφευκτα φέρνει στον νου κάτι από τις μεγάλες φωνές μιας άλλης εποχής — ακόμα και από το ιερό τέρας του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού, τον Στέλιο Καζαντζίδη.
Ο λογαριασμός τους λέγεται «Κορυδαλλιώτες» και χρειάστηκαν ελάχιστα δευτερόλεπτα για να μας κάνουν captive.
Χωρίς υπερπαραγωγές, χωρίς φτιασίδια. Τρία παιδιά, δύο όργανα και μια φωνή. Κι όμως, αρκούν.
Το ίδιο φαίνεται πως ένιωσαν και όσοι βρέθηκαν πριν από εμάς κάτω από τα βίντεό τους, αναρωτώμενοι πού είναι οι δισκογραφικές να . Τα σχόλια είναι αποθεωτικά, με τον κόσμο να στέκεται στη φωνή, στο παίξιμο και κυρίως στην αυθεντικότητα αυτής της παρέας, με μία απορία να κρέμεται από τα χείλη όλων… πού είναι οι δισκογραφικές για να τους ανακαλύψουν και να τους δώσουν την ευκαιρία που αξίζουν.
Και τελικά, μέσα στην ατελείωτη ανακύκλωση εικόνων, trends και ήχων που περνούν καθημερινά μπροστά από την οθόνη μας, είναι κάπως παρήγορο να πέφτεις ξαφνικά πάνω σε κάτι τέτοιο.
Γιατί όταν ακούς τέτοια νέα ταλέντα και τέτοια ακούσματα, σκέφτεσαι πως ίσως υπάρχει ακόμα ελπίδα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Γιώργο Μαζωνάκη, θα είσαι πάντα εκκρεμότητα, σαν πόρτα ανοιχτή…
