Η Νικολέτα Βλαβιανού έχει διαγράψει μια μακρά πορεία στο θέατρο και την τηλεόραση, έχοντας συνδέσει το όνομά της και με σημαντικές κωμικές ερμηνείες. Σε συνέντευξή της στην εφημερίδα Espresso και τον Στέργιο Σαμαρτζή, η ηθοποιός μίλησε για τη σχέση της με την αναγνωρισιμότητα, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο η κωμωδία επηρέασε την επαγγελματική της διαδρομή.
Πώς η κωμωδία επηρέασε την καριέρα της
Η ίδια εξήγησε πως, όταν έκανε τα πρώτα της βήματα, το εμπορικό θέατρο αναζητούσε γυναίκες που μπορούσαν να ανταποκριθούν με επιτυχία στην κωμωδία. Αν και η αφετηρία της στο θέατρο ήταν ένας δραματικός ρόλος, η κωμωδία ήταν τελικά εκείνη που της άνοιξε την πόρτα της τηλεόρασης.
«Όταν “βγήκα” εγώ, το εμπορικό θέατρο ζητούσε νόστιμα κορίτσια που κάνουν καλή κωμωδία. Παρότι ξεκίνησα με δραματικό ρόλο στο θέατρο, η κωμωδία μου άνοιξε δρόμο στην τηλεόραση αλλά με περιόρισε πολύ, επειδή έκανα πάντα κωμικούς ρόλους».
Η Νικολέτα Βλαβιανού θεωρεί πως υπάρχει μια σημαντική διαφορά ανάμεσα στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται έναν ηθοποιό το κοινό και στον τρόπο με τον οποίο τον αντιμετωπίζει ο ίδιος ο επαγγελματικός χώρος.
«Το κοινό δεν βάζει ταμπέλες σε ηθοποιούς, το σύστημα των παραγωγών όμως βάζει. Το κοινό τον καλό ηθοποιό τον ακολουθεί ό,τι και να κάνει. Έχω αίσθηση του μέτρου στους ρόλους, είτε κωμικούς είτε δραματικούς, και πιστεύω ότι είμαι καλή και στα δύο».
Η σχέση της με τη δημοσιότητα
Παρά την αναγνωρισιμότητα που απέκτησε από νωρίς, η ηθοποιός υποστηρίζει πως ποτέ δεν επέτρεψε στη δημοτικότητα να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο βλέπει τον εαυτό της.
«Όχι, ποτέ. Ο κόσμος με αναγνώριζε από πολύ νωρίς στον δρόμο, γιατί οι πρώτες μου δουλειές στην τηλεόραση έκαναν πάνω από 50% τηλεθέαση. Δεν αισθάνομαι Ναπολέων ούτε κάτι πιο σημαντικό από τον διπλανό μου. Κάνω απλώς μια δουλειά όπως όλοι».
«Ποτέ δεν έχτισα έναν μύθο στο κεφάλι μου»
Η Νικολέτα Βλαβιανού θυμήθηκε ακόμη πως από μικρή είχε στενή επαφή με το θέατρο, γεγονός που φαίνεται πως συνέβαλε στο να αντιμετωπίζει τους ηθοποιούς χωρίς την απόσταση που συχνά δημιουργεί η δημοσιότητα.
«Ποτέ δεν έχτισα έναν μύθο στο κεφάλι μου. Από μικρή, που πήγαινα συνέχεια στο θέατρο, ποτέ δεν είχα λαχτάρα να πάρω αυτόγραφα και να φωτογραφηθώ με τους ηθοποιούς. Το απομυθοποίησα από την αρχή. Άλλωστε, ήταν θείοι μου οι αδελφοί Φαληρέα, οπότε ζούσα τους ανθρώπους της μουσικής καθημερινά».
