Ο Ηρακλής Πουαρό επιστρέφει ξανά στην τηλεόραση, αυτή τη φορά μέσα από τη νέα σειρά Hercule, με τον Edward Bluemel να αναλαμβάνει έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους ρόλους της παγκόσμιας αστυνομικής λογοτεχνίας.
Η είδηση από μόνη της έχει ενδιαφέρον. Ο Πουαρό δεν είναι ένας οποιοσδήποτε ήρωας που μπορεί απλώς να φορέσει άλλο πρόσωπο, άλλο κοστούμι και άλλο μουστάκι. Είναι σχεδόν τελετουργία. Είναι ύφος, περπάτημα, βλέμμα, παύση, ιδιοτροπία, ειρωνεία, εμμονή στη λεπτομέρεια. Είναι τα μικρά γκρίζα κύτταρα που δουλεύουν αθόρυβα, την ώρα που όλοι οι άλλοι ψάχνουν τη λύση στα λάθος σημεία.
Και κάπου εδώ αρχίζει η δύσκολη κουβέντα: χρειαζόμαστε πραγματικά ακόμη έναν Πουαρό;
Η σκιά του ανθρώπου που έγινε ο ήρωας
Ο David Suchet δεν έπαιξε απλώς τον Ηρακλή Πουαρό. Τον κατοίκησε. Αν η μετενσάρκωση υπήρχε όχι μόνο ως ιδέα αλλά και ως τηλεοπτικό θαύμα, τότε σε κάποια άλλη ζωή ο Suchet θα ήταν πράγματι ο Βέλγος ντετέκτιβ της Άγκαθα Κρίστι.
Με το αβγοειδές κεφάλι, το τσιγκελωτό μουστάκι, τη σχολαστικότητα στο ντύσιμο, το παχουλό και αυστηρά φροντισμένο παρουσιαστικό, το διακριτικό περπάτημα και εκείνη την ακαταμάχητη αίσθηση ότι κάθε του κίνηση ήταν μετρημένη, ο Suchet έμοιαζε σαν να ξεπήδησε απευθείας από τις σελίδες των αστυνομικών μυθιστορημάτων της Κρίστι.
Δεν ήταν ένας ηθοποιός που προσπάθησε να μιμηθεί έναν λογοτεχνικό χαρακτήρα. Ήταν ο άνθρωπος που έκανε τον Πουαρό να αποκτήσει σώμα, φωνή και μνήμη για ολόκληρες γενιές τηλεθεατών. Από το 1989 μέχρι το 2013, η σειρά Agatha Christie’s Poirot έχτισε έναν κόσμο με ρυθμό, ατμόσφαιρα, βρετανική κομψότητα και μια σπάνια αίσθηση πίστης στο πρωτότυπο υλικό.
Αυτός είναι και ο λόγος που κάθε νέα εκδοχή ξεκινά με ένα μειονέκτημα. Δεν συγκρίνεται απλώς με έναν παλιό Πουαρό. Συγκρίνεται με τον Πουαρό.
Το Hercule και το ρίσκο της ανανέωσης
Η νέα σειρά Hercule φαίνεται να επιλέγει διαφορετικό δρόμο. Δεν έρχεται να ξανακάνει ακριβώς το ίδιο πράγμα, αλλά να γυρίσει πίσω, στα πρώτα χρόνια του ήρωα, πριν γίνει ο εμβληματικός ντετέκτιβ που ξέρει όλος ο κόσμος.
Αυτή η επιλογή έχει λογική. Από τη στιγμή που ο Suchet έχει σχεδόν σφραγίσει τον ώριμο Πουαρό, μια νεότερη εκδοχή ίσως είναι ο μόνος τρόπος να αποφευχθεί η απευθείας σύγκριση. Ο Edward Bluemel δεν καλείται απλώς να γεμίσει τα παπούτσια ενός θρύλου. Καλείται να πείσει ότι πριν από τον τέλειο, σχεδόν ολοκληρωμένο Πουαρό, υπήρχε ένας άνθρωπος υπό διαμόρφωση.
Το στοίχημα, όμως, είναι επικίνδυνο. Γιατί ο Πουαρό χωρίς τη συγκεκριμένη σωματικότητα, χωρίς την παράξενη μεγαλοπρέπεια, χωρίς το κωμικό και ταυτόχρονα βαθιά ευφυές του περίβλημα, κινδυνεύει να γίνει ένας ακόμα κομψός νεαρός ντετέκτιβ εποχής. Και η τηλεόραση έχει ήδη αρκετούς τέτοιους.
Η ερώτηση λοιπόν δεν είναι αν μπορεί να γίνει μια καλή σειρά. Φυσικά και μπορεί. Με δυνατό σενάριο, ατμόσφαιρα, σωστή αναπαράσταση της εποχής και έξυπνη σκηνοθεσία, το Hercule μπορεί να σταθεί ως ένα φρέσκο αστυνομικό δράμα.
Η πραγματική ερώτηση είναι άλλη: μπορεί να σταθεί ως… Πουαρό;
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Lee Cronin΄s The Mummy – Κριτική: Μια φιλόδοξη επιστροφή που κερδίζει σε ύφος αλλά χάνει σε ουσία
