Αυτό που θα καταλάβεις μόνο αν φτάσεις στα μισά της ταινίας είναι ότι το «Hokum» δεν αρκείται σε μία μόνο κινηματογραφική ταυτότητα.
Από τη μία πλευρά λειτουργεί ως παραφυσικό θρίλερ, βυθισμένο στη λαογραφία και στον φόβο του ανεξήγητου. Από την άλλη, ξεδιπλώνεται ως μια σκοτεινή ιστορία γύρω από μια εξαφάνιση και ένα μυστήριο που ζητά απαντήσεις.
Διαβάστε επίσης: Maestro ή Έτερος Εγώ; Οι αναγνώστες του ZNEWS έδωσαν την απάντηση με… διαφορά 30,6 μονάδων!
Και αυτή η διπλή προσέγγιση είναι ταυτόχρονα το μεγαλύτερο πλεονέκτημα και η βασικότερη αδυναμία του.
Στη σκηνοθετική καρέκλα βρίσκεται ο Damian McCarthy, δημιουργός του «Oddity», ο οποίος επιστρέφει σε γνώριμα μονοπάτια απομόνωσης, απειλητικών χώρων και υπόγειας ανησυχίας.
Πρωταγωνιστής είναι ο Adam Scott στον ρόλο του Ohm Bauman, ενός οργισμένου και αυτοκαταστροφικού συγγραφέα που ταξιδεύει σε ένα απομονωμένο ξενοδοχείο της Ιρλανδίας για να σκορπίσει τις στάχτες των γονιών του. Εκεί, όμως, θα βρεθεί αντιμέτωπος με έναν θρύλο, παράξενα περιστατικά και την υπόθεση μιας γυναίκας που έχει εξαφανιστεί.
Ο Scott, ο οποίος βρίσκεται σχεδόν διαρκώς στο επίκεντρο της ιστορίας και σηκώνει μεγάλο μέρος του αφηγηματικού βάρους. Ο χαρακτήρας του είναι δύστροπος, αλαζονικός και συχνά αντιπαθής, όμως ο ηθοποιός δεν προσπαθεί να τον κάνει τεχνητά συμπαθή. Αντίθετα, αξιοποιεί την ψυχρότητα, το μαύρο χιούμορ και την εσωτερική του ένταση, δημιουργώντας έναν άνθρωπο που κουβαλά πένθος, θυμό και ενοχές.
Ατμόσφαιρα που σε κρατά σε διαρκή επιφυλακή
Το δυνατότερο χαρτί της ταινίας είναι αναμφίβολα η ατμόσφαιρά της. Το απομονωμένο ξενοδοχείο, η ιρλανδική ύπαιθρος, οι σκιές και η αίσθηση ότι κάτι παραμονεύει δημιουργούν ένα περιβάλλον που διατηρεί την ένταση ακόμη και όταν η δράση υποχωρεί.
Η φωτογραφία αξιοποιεί εξαιρετικά το κάδρο, τον αρνητικό χώρο και το σκοτάδι, χωρίς να καταφεύγει διαρκώς σε εύκολους εντυπωσιασμούς. Παράλληλα, ο Adam Scott αποδεικνύει ότι μπορεί να υποστηρίξει έναν δύσκολο και αντιπαθή ήρωα, συνδυάζοντας την οργή, το πένθος και την αυτοκαταστροφή με μια πιο ευάλωτη πλευρά.
Το «Hokum» διαθέτει αποτελεσματικά jump scares, σκοτεινό χιούμορ και μια διαρκή αίσθηση παραξενιάς. Δεν βασίζεται μόνο στον τρόμο, αλλά αφήνει το κοινό να αναρωτιέται αν όσα συμβαίνουν έχουν υπερφυσική εξήγηση ή αν κρύβουν κάτι πολύ πιο ανθρώπινο.
Η διπλή του φύση δεν γίνεται πάντα ένα ενιαίο σύνολο
Εκεί όπου η ταινία χάνει μέρος της δύναμής της είναι στη σύνδεση των δύο βασικών ιστοριών της. Το παραφυσικό κομμάτι και το μυστήριο της δολοφονίας έχουν ξεχωριστά ενδιαφέρον, όμως δεν ενώνονται πάντα με την αρμονία που θα χρειαζόταν.
Σε ορισμένα σημεία μοιάζει σαν να παρακολουθούμε δύο διαφορετικές ταινίες, οι οποίες συναντιούνται περισσότερο επειδή το απαιτεί η πλοκή παρά επειδή έχουν αναπτυχθεί οργανικά μαζί. Θα θέλαμε οι αποκαλύψεις, η λαογραφία και η αστυνομική διάσταση να συνδέονται πιο καθαρά, ώστε το φινάλε να αποκτήσει μεγαλύτερη συναισθηματική και αφηγηματική βαρύτητα.
Παρά την αδυναμία αυτή, το «Hokum» παραμένει ένα στιβαρό και καλοστημένο θρίλερ, με ισχυρή οπτική ταυτότητα και αρκετές στιγμές πραγματικής αγωνίας.
⚠️ Spoiler Alert
Στο φινάλε, το Hokum αφήνει για λίγο στην άκρη τον τρόμο και κλείνει με μια απρόσμενα λυτρωτική νότα. Χωρίς να προδίδει όσα έχουν προηγηθεί, ολοκληρώνει την εσωτερική διαδρομή του ήρωα μέσα από μια πράξη συμφιλίωσης με το παρελθόν, η οποία καθρεφτίζεται διακριτικά και στην ιστορία που ο ίδιος επιλέγει τελικά να αφηγηθεί. Έτσι, η ταινία καταλήγει όχι απλώς ως ένα σκοτεινό μυστήριο, αλλά ως μια ιστορία για την ενοχή, την αποδοχή και τη δυνατότητα μιας δεύτερης αρχής.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
