Μια εξομολόγηση καρδιάς έκανε η Αιμιλία Υψηλάντη στην κάμερα της εκπομπής «Καλύτερα δε γίνεται», ανατρέχοντας σε σημαντικούς σταθμούς της προσωπικής και επαγγελματικής της διαδρομής.
Η αγαπημένη ηθοποιός θυμήθηκε τα δύσκολα πρώτα χρόνια στο θέατρο, τις συνθήκες κάτω από τις οποίες χρειάστηκε να εργαστεί, αλλά και τον ανταγωνισμό που συνάντησε στον καλλιτεχνικό χώρο. Ιδιαίτερα συγκινητική, ωστόσο, ήταν η αναφορά της στον θάνατο της κόρης της και στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει πλέον την απώλεια.
«Οι κωμικοί δεν με ήθελαν, ζήλευαν»
«Θυμάμαι την ταλαιπωρία μου όταν πρωτοξεκίνησα. Είχα ένα μικρό παιδί και έπαιρνα τρεις συγκοινωνίες και κατέβαινα και έπαιζα στον Πειραιά», ανέφερε.
«Η μαμά μου ερχόταν στο θέατρο να ρωτήσει πώς τα πάω», θυμήθηκε.
Η ηθοποιός αναφέρθηκε και στη μετάβασή της στον κινηματογράφο, εξηγώντας πως δεν ήταν απαραίτητα μια επιλογή που την εξέφραζε καλλιτεχνικά εκείνη την περίοδο.
«Στον κινηματογράφο πήγα γιατί δεν είχα άλλη λύση. Δεν μου άρεσαν αυτά που γίνονταν στο θέατρο. Αλλά και στις ταινίες έκανα τα κορίτσια του κωμικού, ούτε αυτό μου άρεσε. Επειδή έγραφα πάρα πολύ στο σινεμά, οι κωμικοί δεν με θέλανε, ζήλευαν», εξομολογήθηκε.
«Οι άντρες είναι πιο ευθείς σε αυτά, νιώθουν κυρίαρχοι. Μια γυναίκα σε χτυπάει από κάτω», σχολίασε, προσθέτοντας πως «υπήρξαν μια-δυο περιπτώσεις γυναικείου ανταγωνισμού, αλλά δεν έδωσα σημασία».
«Δεν σου επιτρέπεται να μη βάλεις το κόκκινο πουκάμισό σου»
Η συζήτηση πήρε μια βαθιά συγκινητική τροπή όταν η Αιμιλία Υψηλάντη αναφέρθηκε στην απώλεια της κόρης της, μιλώντας με έναν ιδιαίτερο τρόπο για τον θάνατο και τη σημασία της ζωής.
«Ο θάνατος είναι ένας ύμνος στη ζωή. Εγώ ήμουν ήδη μεγάλη, ο θάνατος είναι πάρα πολύ κοντά. Δεν θα μου επιτρεπόταν μπροστά στον άλλο ανθρώπινο πόνο να κλαψουρίζω», ανέφερε.
«Βεβαίως κλάψε, πόνεσε, αλλά εδώ δεν σου επιτρέπεται να μην βάλεις το κόκκινό σου πουκάμισο. Το φοράω μετά από τέσσερα χρόνια, δεν μπορείς να το φορέσεις αμέσως, πρέπει να περάσει χρόνος αρκετός», είπε χαρακτηριστικά.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Αιμιλία Υψηλάντη: «Υπάρχει ηλικιακό όριο για τους καλλιτέχνες, άλλο αν προσπαθούμε να…»
